"Idźcie i nauczajcie wszystkie narody". Taki napis widnieje na wspólnym obrazku prymicyjnym księży, którzy swoje święcenia prezbiteratu przeżywali 6 czerwca 1992 r. Dzień 5 listopada 2002 r. będzie się im kojarzył z Eucharystią sprawowaną w archikatedrze lubelskiej pod przewodnictwem abp. Józefa Życińskiego z racji jubileuszu 10. rocznicy przyjęcia święceń kapłańskich udzielonych przez abp. Bolesława Pylaka. Katedra zgromadziła 33 jubilatów, gości z Trydentu, a także księży związanych z jubilatami: ks. kan. Mariana Matusika (ojca duchownego), ks. prał. Stanisława Mojka (przedstawiciela seminarium), ks. kan. Adama Lewandowskiego (proboszcza archikatedry).
Wprowadzenia do Liturgii dokonał ks. Janusz Latoch (Chmiel). Przypomniał o ogłoszeniu przez Ojca Świętego różańcowych "Tajemnic światłości", które wskazują na dar kapłaństwa jako na rzeczywistą przemianę człowieka dzięki sakramentalnej łasce. Chrystus działający przez kapłana wzywa go jednocześnie do nieustannej, codziennej przemiany. Przebywając stale u stóp Matki Płaczącej, w cieniu której wzrastało powołanie jubilatów, wyrażona została potrzeba modlitwy wzmacniająca jedność prezbiterium. W nurt tej modlitwy został włączony Ksiądz Arcybiskup przeżywający dzień wcześniej 12. rocznicę sakry biskupiej.
W słowach homilii Metropolita Lubelski nakreślił panoramę współczesnego świata lęków, niepokojów i konfliktów, które doprowadzają człowieka do wielu rozczarowań. Chrystus, budzący tęsknotę za nieśmiertelnością jest siłą wobec przeciwności, życia i daje pewność przyszłości w nieustannie wylewanej łasce przemieniającej człowieka i oblicze tworzonej przez niego kultury. Dojrzałe kapłaństwo jest posługą Kościołowi oraz wydobywaniem z Tradycji tego wszystkiego, co pozwala na promocję dobra w świecie. Wyrażone zostały życzenia, aby jubilaci: budzili tęsknotę za Bogiem; dostrzegali wartości wyższe i kierowali swoje spojrzenie w stronę tych wartości; stale zatrzymywali swoją uwagę na tym, co piękne w kapłaństwie; nie dawali się ogarnąć pesymizmowi; nie patrzyli tylko na to, co bolesne i przykre; przeżywali radość biegnącego czasu oraz w łagodności, bezpośredniości i dobroci ukazywali Chrystusa. Potrzeba, "aby każdego dnia odnajdywać sens i piękno życia stale odkrywając, że Jezus Chrystus jest Panem".
Przed błogosławieństwem, życzenia dla jubilatów wyrazili: arcybiskup Trydentu Luigi Bressan oraz dzieci parafii katedralnej - szczególnie kierując słowa życzeń do wikariusza katedralnego, ks. Andrzeja Juźko (ojca duchownego roku jubilatów).
W czasie agapy podziękowania za obecność i modlitwę oraz owocne spotkania wyraził dziekan wspólnoty roku, ks. Jerzy Ćwik (Tarnogóra). Po wystąpieniach zacnych gości, księża jubilaci mogli wysłuchać umacniających słów ks. Mariana Matusika. Przypomniał on lata dorastania w seminarium do dojrzale przeżywanego daru kapłaństwa i wskazując na swoje 33-letnie trwanie w posłudze, dał świadectwo konieczności dobrego odczytywania przeżywanych znaków czasu. Kilkakrotnie zaakcentował, że przeżywana rocznica wypada w Roku Różańca i zadał jubilatom kolejne zadanie duchowe, aby żyć tajemnicami Różańca i "wprowadzać takie życie" do wspólnot, w których się posługuje.