Reprodukcją „Sądu Ostatecznego” redakcja kwartalnika „Ethos”, wydawanego przez Instytut Jana Pawła II KUL i rzymską Fundację Jana Pawła II, otwiera podwójny tom [2010 nr 2-3 (90-91)], poświęcony problematyce winy i kary. Do kondycji bycia człowiekiem należy bowiem odkrywanie dobra i zła, zmaganie z pokusami i wewnętrzne rozdarcie osoby ulegającej złu. Naruszenia obiektywnego ładu moralnego nie można wszakże zredukować do egzystencjalnych przeżyć, a godność winnej osoby niejako daje jej prawo do spowiedzi, kary, zadośćuczynienia i - w ostatecznej perspektywie - oczekiwania zbawienia („felix culpa” - „szczęśliwa wina”, o której pisze ks. Andrzej Szostek MIC). Szczególnie judeochrześcijańska wizja człowieka w jego odniesieniu do Boga i świata pozwala adekwatnie opisać fenomeny sprawiedliwości i miłosierdzia, aż po nadzieję powszechnego zbawienia (art. ks. Eligiusza Piotrowskiego), której sygnały można odnaleźć także w posłannictwie św. Faustyny (o czym wspomina o. Jacek Salij OP).
Do „Ethosu” o winie i karze swoje teksty napisali - oprócz już wymienionych - m.in. Rocco Buttiglione, rabin Burt Schuman, Furio Pesci, Giovanni Salmeri oraz ks. Tadeusz Dola, Robert Piłat, ks. Antoni Siemianowski, Ireneusz Ziemiński.
„Przez pryzmat Ethosu”, gdzie Maciej Sobieraj wspomina związanego przed laty z KUL-em śp. Janusza Krupskiego, a Maciej Nowak pisze o europejskiej asymetrii w podejściu do historycznej sprawiedliwości (odpowiedzialność za zbrodnie nazistowskie a odpowiedzialność za zbrodnie komunistyczne).
Kwartalnik można nabyć m.in. w EMPiK-ach, księgarniach uniwersyteckich i przez Internet.
www.ethos.lublin.pl;
www.kul.pl/ijp2
Karol Mossakowski, polski organista tytularny kościoła Saint-Sulpice w Paryżu, znalazł się w zespole odpowiedzialnym za przygotowanie muzyki liturgicznej podczas uroczystej Mszy św. sprawowanej przez papieża Leona XIV 26 września na paryskim Place de la Concorde i Polach Elizejskich.
Jego udział był jednak znacznie większy, niż wynikało z pierwszych oficjalnych informacji. Szczegóły swojej pracy organista przekazał bezpośrednio redakcji „Muzyka w diecezji”. Cytując informacje przekazane przez Karola Mossakowskiego, prosimy o podanie źródła: Muzyka w diecezji – muzykawdiecezji.pl.
Co właściwie oznacza grzech zaniedbania i dlaczego tak łatwo przechodzimy nad nim do porządku dziennego? Często skupiamy się na tym, co zrobiliśmy złego, zapominając o dobru, którego zaniechaliśmy. Wyjaśniamy, jak właściwie przygotować się do spowiedzi, co zrobić z zapomnianym grzechem i dlaczego brak działania może mieć poważne konsekwencje moralne.
Grzechy zaniedbania - o czym zapominamy w konfesjonale? Trudno jednoznacznie zrozumieć, o co w tym pytaniu chodzi. Czy chodzi o niewłaściwe przygotowanie do spowiedzi, co prowadzi do zapominania grzechów, które należało wyznać, czy o pomijanie pewnej kategorii grzechów, które np. wymieniamy w ramach tzw. spowiedzi powszechnej („zgrzeszyłem myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem”), a nie uwzględniamy w rachunku sumienia, bo nie uważamy ich za poważne występki moralne.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
