Z Polski

Srebrny jubileusz bp. Karpińskiego

„Nieś pomoc ludziom w drodze”

Reklama

W 2010 r. Ryszard Karpiński, biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej, w latach 2003-2008 delegat Komisji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej, świętuje 75-lecie urodzin oraz 25-lecie przyjęcia sakry biskupiej.
Bp Ryszard Karpiński urodził się 28 grudnia 1935 r. we wsi Rudzienko (parafia Michów). W 1959 r. został wyświęcony na kapłana. 28 września 1985 r. z rąk kard. Józefa Glempa przyjął święcenia biskupie. Jako swoje zawołanie wybrał słowa „Viatoribus fer auxilium” - Nieś pomoc ludziom w drodze. Wierny temu wezwaniu, z wielkim oddaniem pracował w diecezji lubelskiej, a także odbył prawie 180 podróży, odwiedzając Polaków na wszystkich kontynentach.
Spotkania modlitewno-jubileuszowe rozpoczęły się dziękczynną Mszą św., sprawowaną 29 września pod przewodnictwem Biskupa Jubilata w kościele pw. Świętej Rodziny na lubelskich Czubach, gdzie przed laty Mszę św. sprawował Jan Paweł II. W intencji bp. Karpińskiego modlili się bp Artur Miziński i bp Józef Wróbel, kapłani oraz świeccy. Jubilat dziękował Bogu za dar swoich rodziców i rodzin, wśród których pracował. Dzieląc się ze zgromadzonymi historią swojego życia, bp Karpiński mówił o znaczeniu odpowiedniego wychowania w duchu umiłowania Boga i ojczyzny. Dziękował także za lata pracy wśród Polonii, której niósł Boga i skrawek ojczyzny.
Bezpośrednio po Mszy św., w ramach XIV Międzynarodowego Festiwalu Organowego, odbył się koncert pieśni neapolitańskich, dedykowany Jubilatowi - wielkiemu przyjacielowi i wiernemu uczestnikowi festiwalowych koncertów.
Szczytem obchodów srebrnego jubileuszu sakry bp. Ryszarda Karpińskiego będzie uroczysta Msza św. w archikatedrze lubelskiej, zaplanowana na 27 grudnia o godz. 11.30.

(buk)

Czuwanie Grup Modlitwy św. Ojca Pio

Bliżej miłości krzyża

Ogólnopolskie Czuwanie Grup Modlitwy św. Ojca Pio na Górce Przeprośnej k. Częstochowy i na Jasnej Górze, które odbyło się w dniach 25-26 września br., zgromadziło ok. 2 tys. czcicieli Świętego z San Giovanni Rotondo. W ramach czuwania medytacje Drogi Krzyżowej na zboczu wzgórza sanktuarium na Górce Przeprośnej prowadził abp Stanisław Nowak. Przewodniczył on także Eucharystii, podczas której przyrzeczenia służby Bogu w Instytucie Apostołów Jezusa Ukrzyżowanego na ręce generała o. Eugeniusza Marii Lorka złożyły osoby świeckie. Abp Nowak wzywał w homilii, aby w czasach walki o krzyż nie bać się wziąć do siebie Ojca Pio, obdarowanego łaską stygmatów - przez 50 lat ukrzyżowanego, i z miłością iść z nim naprzeciw tego, co się dzieje w świecie. Z kolei ks. inf. Ireneusz Skubiś, redaktor naczelny „Niedzieli”, w homilii podczas Mszy św. sprawowanej na Jasnej Górze powiedział, że św. Ojciec Pio prowadzi nas do krzyża. Jako jego uczniowie, jego czciciele, powinniśmy przylgnąć całym sercem do Jezusowego krzyża.
O. Eugeniusz Maria Lorek podczas Godziny Świętej zwrócił uwagę na fakt, że wgłębiając się w teologię krzyża, trzeba zadać sobie pytanie, czy na nim jest Chrystus. Moderator Grup Modlitwy św. Ojca Pio - o. Bogusław Piechuta skupił się na aktualności tematyki czuwania, zorganizowanego przez Apostołów Jezusa Ukrzyżowanego www.sanktuarium.opw.pl.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Jolanta Pałasz

„Fides”

Federacja Bibliotek Kościelnych

W Bibliotece Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej i Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego w Koszalinie w dniach 20-23 września 2010 r. odbyło się XVI Walne Zgromadzenie Federacji Bibliotek Kościelnych „FIDES”. Przewodniczącym Federacji na kolejną trzyletnią kadencję został wybrany ks. dr Jerzy Witczak - dyrektor Biblioteki Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu. Oprócz niego w skład zarządu weszli: ks. Tomasz Garwoliński - dyrektor Biblioteki WSD Metropolii Warmińskiej „Hosianum” i Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, o. Grzegorz Filipiuk OFMCap - dyrektor Biblioteki Prowincji Braci Mniejszych Kapucynów w Zakroczymiu, ks. Wacław Umiński CM - dyrektor Biblioteki Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Krakowie i Bogumiła Warząchowska - kierownik Biblioteki Teologicznej Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.
Podczas obrad podjęto decyzję o stworzeniu we współpracy z Biblioteką Narodową elektronicznej bibliografii nauk teologicznych, która już niedługo będzie dostępna w Internecie.
Federacja Bibliotek Kościelnych „FIDES” została erygowana przez Konferencję Episkopatu Polski 18 marca 1995 r. Delegatem KEP ds. Bibliotek Kościelnych „Fides” jest bp prof. dr hab. Andrzej Siemieniewski z Wrocławia.

Zło dobrem zwyciężaj

Bł. ks. Jerzy Popiełuszko powiedział

Praca jest nieodzownym towarzyszem człowieka. Ma ona służyć człowiekowi, ma człowieka uszlachetniać. Dlatego człowiek nie może być niewolnikiem pracy i w człowieku nie wolno widzieć tylko wartości ekonomicznych.

Krótko

Jaki był charakter tragicznego lotu do Smoleńska 10 kwietnia? Strona rosyjska upiera się, że był to lot cywilny. Strona polska twierdzi, że wojskowy. Ma to znaczenie o tyle, że w przypadku tego drugiego większa odpowiedzialność spada na kontrolerów z wieży.

Komentując kilkugodzinne zatrzymanie i przesłuchiwanie 1 października w Smoleńsku polskich dziennikarzy, którzy przybyli na teren katastrofy rządowego tupolewa, aby zebrać materiał dla mediów, Antoni Macierewicz pytał, gdzie jest teraz minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski i gdzie jest premier Donald Tusk...

Rząd przygotowuje się do wprowadzenia euro. Tworzony jest harmonogram działań. Nieoficjalnie mówi się, że mogłoby to nastąpić w 2015 r.

W Warszawie uruchomiono licznik polskiego długu publicznego. Zadłużenie kraju wzrasta o 100 tys. zł na minutę i ponad 150 mln zł na dobę.

Z członkostwa w Kapitule Orderu Odrodzenia Polski zrezygnowali Zofia Romaszewska i Ryszard Bugaj. Obydwoje tłumaczyli, że nie odpowiadają im kryteria i wzorce etyczne, które wyznaje prezydent Bronisław Komorowski.

Elżbieta Radziszewska, atakowana mocno przez środowiska lewicowe, pozostanie pełnomocnikiem rządu ds. równego traktowania. Radziszewska rozmawiała z premierem Donaldem Tuskiem, który zdecydował, że jej nie odwoła, mimo żądań lewicy.

Ponad połowa Polaków źle ocenia działania rządu. Dobre zdanie o gabinecie premiera Donalda Tuska ma 37 proc. badanych.

Rozpoczęły się czystki w kancelarii prezydenckiej. W ostatnim tygodniu września zwolniono pracowników Gabinetu Szefa Kancelarii Prezydenta oraz Zespołu Analiz Bieżących.

Eskalacja konfliktu w PO. Janusz Palikot na swoim blogu oskarżył Grzegorza Schetynę, że za czasów jego szefowania w MSWiA służby były wykorzystywane do walki politycznej.

Znane biuro podróży Orbis Travel ogłosiło 29 września br. upadłość. Za granicą znajdowało się wtedy ponad 1000 klientów biura.

Drodzy Bracia i Siostry! W Rzymie na Awentynie znajduje się opactwo benedyktyńskie św. Anzelma. Jako siedziba Instytutu Studiów Wyższych oraz opactwa prymasa benedyktynów skonfederowanych, stanowi ono miejsce, które łączy w sobie modlitwę, naukę i zarządzanie, czyli te trzy płaszczyzny aktywności, które cechują życie Świętego, któremu opactwo jest dedykowane: Anzelmowi z Aosty, którego 900. rocznica śmierci przypada w tym roku. Liczne inicjatywy, podjęte zwłaszcza przez diecezję Aosty z okazji tej rocznicy, ukazały zainteresowanie, które nadal budzi ten średniowieczny myśliciel. Jest on znany również jako Anzelm z Bec i Anzelm z Canterbury, ponieważ związany był w tymi miastami. Kim jest ta osobistość, z którą trzy miejsca, oddalone od siebie i znajdujące się w trzech różnych krajach - we Włoszech, we Francji i w Anglii - czują się szczególnie związane? To mnich o intensywnym życiu duchowym, znakomity wychowawca młodzieży, teolog o niezwykłych zdolnościach spekulatywnych, mądry zarządca i niezłomny obrońca „libertas Ecclesiae” - wolności Kościoła. Anzelm jest jedną z wybitnych osobowości średniowiecza, potrafił połączyć wszystkie te przymioty dzięki głębokiemu doświadczeniu mistycznemu, które zawsze kierowało jego myślą i działalnością. Św. Anzelm urodził się w 1033 r. (lub na początku 1034 r.) w Aoście jako pierworodny syn znamienitej rodziny. Jego ojciec był człowiekiem szorstkim, oddającym się rozkoszom życia i trwoniącym swój majątek; matka zaś to kobieta szlachetnych obyczajów i głębokiej pobożności (por. Eadmero, „Vita s. Anselmi”, PL 159, col. 49). To matka zajęła się wczesną humanistyczną i religijną formacją syna, którego następnie powierzyła benedyktynom z przeoratu w Aoście. Anzelm, który jako dziecko - jak opowiada jego biograf - wyobrażał sobie, że dobry Bóg zamieszkuje wysokie, ośnieżone szczyty Alp, miał pewnej nocy sen, że wysłano go do tego wspaniałego królestwa samego Boga, który długo i serdecznie z nim rozmawiał, po czym poczęstował go „śnieżnobiałym chlebem” (tamże, col. 51). Sen ten pozostawił w nim przekonanie, że został powołany do wypełnienia szczytnej misji. Gdy miał piętnaście lat, poprosił o przyjęcie do Zakonu Benedyktynów, ojciec jednak całą swoją władzą sprzeciwił się temu i nie ustąpił nawet wtedy, gdy ciężko chory syn, czując, że koniec jest bliski, błagał o zakonny habit jako ostatnią pociechę. Anzelm powrócił do zdrowia, a potem, po przedwczesnej śmierci matki, przeżywał czas moralnego zagubienia: zaniedbał naukę i porwany ziemską namiętnością, stał się głuchy na napomnienia Boga. Porzucił dom i zaczął włóczęgę po Francji w poszukiwaniu nowych przeżyć. Trzy lata później, gdy dotarł do Normandii, udał się do opactwa Benedyktynów w Bec, przyciągnięty sławą Lanfranka z Pawii, przeora klasztoru. Było to dla niego spotkanie opatrznościowe i decydujące o dalszym jego życiu. Anzelm z zapałem podjął studia pod kierunkiem Lanfranka i w krótkim czasie stał się nie tylko ulubionym uczniem, ale również powiernikiem mistrza. Zapłonęło w nim na nowo jego powołanie zakonne i - po starannym rozważeniu - w wieku 27 lat wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie. Asceza i studium otworzyły przed nim nowe horyzonty, pozwalając mu odkryć na nowo, i to w znacznie większym stopniu, tę zażyłość z Bogiem, jaką miał jeszcze jako dziecko. Gdy w 1063 r. Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm, po trzech zaledwie latach życia monastycznego, mianowany został przeorem klasztoru w Bec i mistrzem klauzurowej szkoły, wykazując się zdolnościami wychowawczymi. Nie lubił metod autorytarnych, porównywał młodych ludzi do małych roślin, które rosną lepiej, kiedy nie są zamknięte w pomieszczeniach, i pozostawiał im „zdrową” swobodę. Był bardzo wymagający wobec samego siebie i wobec innych, gdy chodziło o przestrzeganie wymogów życia monastycznego, lecz zamiast narzucać dyscyplinę, stosował perswazję. Po śmierci opata Erluina, założyciela opactwa w Bec, w lutym 1079 r. Anzelm wybrany został jednogłośnie na jego następcę. Tymczasem wielu mnichów wezwano do Canterbury, by zanieść braciom zza kanału La Manche odnowę, jaka dokonywała się na kontynencie. To dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem do tego stopnia, że Lanfrank z Pawii, opat Caen, został nowym arcybiskupem Canterbury i poprosił Anzelma o pozostanie z nim na jakiś czas, aby uczyć mnichów i pomóc mu w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wspólnota kościelna po najeździe Normanów. Pobyt Anzelma okazał się bardzo owocny, zaskarbił on sobie sympatię i szacunek tak, iż po śmierci Lanfranka wybrano go na jego następcę na stolicy arcybiskupiej w Canterbury. Sakrę biskupią przyjął uroczyście w grudniu 1093 r. Anzelm przystąpił od razu energicznie do walki o wolność Kościoła, odważnie domagając się niezależności władzy duchowej od władzy doczesnej. Bronił Kościoła przed bezprawną ingerencją władz politycznych, przede wszystkim królów Wilhelma Rudego i Henryka I, zachętę i poparcie znajdując u papieża, któremu okazywał zawsze śmiałe i serdeczne oddanie. Wierność tę przypłacił w 1103 r. nawet goryczą wygnania ze swej stolicy w Canterbury. Dopiero w 1106 r., gdy król Henryk I wyrzekł się roszczeń udzielania kościelnej inwestytury oraz ściągania podatków kościelnych i konfiskaty mienia Kościoła, Anzelm mógł powrócić do Anglii, radośnie witany przez duchowieństwo i lud. Tak szczęśliwie zakończyła się walka, jaką stoczył orężem wytrwałości, dumy i dobroci. Ten Święty Arcybiskup, który budził wokół siebie podziw, gdziekolwiek się udał, ostatnie lata swego życia poświęcił przede wszystkim moralnej formacji duchowieństwa i intelektualnym badaniom zagadnień teologicznych. Zmarł 21 kwietnia 1109 r., słuchając słów Ewangelii czytanej tego dnia podczas Mszy św.: „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole” (Łk 22, 28-30). W ten sposób spełnił się sen o tej tajemniczej uczcie, który w dzieciństwie miał na samym początku swej drogi duchowej. Jezus, który zaprosił go, by siadł przy Jego stole, przyjął św. Anzelma po śmierci do wiecznego królestwa Ojca. „Błagam Cię, Boże, obym mógł Cię poznać, obym Cię kochał, bym mógł się Tobą radować. A jeżeli nie mogę w całej pełni w tym życiu, niech przynajmniej stale postępuję naprzód, aż nadejdzie to w pełni” („Proslogion”, rozdz. 14). Modlitwa ta pozwala zrozumieć mistyczną duszę tego wielkiego Świętego okresu średniowiecza, twórcy teologii scholastycznej, któremu tradycja chrześcijańska przyznała tytuł „Doctor Magnificus”, ponieważ żywił gorące pragnienie zgłębiania tajemnic Bożych, z pełną świadomością jednak, że droga poszukiwania Boga nigdy się nie kończy, przynajmniej na tej ziemi. Jasność i logiczny rygoryzm jego myśli zawsze miały na celu „wzniesienie duszy do kontemplacji Boga” (tamże, „Proemium”). Stwierdził on wyraźnie, że ten, kto chce uprawiać teologię, nie może liczyć jedynie na swą inteligencję, ale musi pielęgnować jednocześnie głębokie przeżywanie wiary. Działalność teologa, według św. Anzelma, rozwija się więc w trzech etapach: wiara - bezinteresowny dar od Boga, który należy przyjąć z pokorą; doświadczenie - które polega na wcieleniu słowa Bożego we własnym codziennym życiu; wreszcie prawdziwe poznanie - które nigdy nie jest owocem ascetycznego rozumowania, lecz kontemplatywną intuicją. Jak najbardziej aktualne pozostają także dziś w tej materii, dla zdrowych badań teologicznych i dla każdego, kto chciałby zgłębić prawdę wiary, jego słynne słowa: „Nie próbuję, Panie, przeniknąć Twojej głębi, gdyż w żadnym razie nie przyrównuję do niej mego intelektu; pragnę jednak, przynajmniej do pewnego stopnia, zrozumieć Twoją prawdę, w którą wierzy i którą kocha moje serce. Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał” (tamże, 1). Drodzy Bracia i Siostry, miłość do prawdy i nieustanne pragnienie Boga, które naznaczyły całe życie św. Anzelma, niech będą dla każdego chrześcijanina bodźcem do niezmordowanego poszukiwania coraz głębszej jedności z Chrystusem - Drogą, Prawdą i Życiem. Oprócz tego gorliwość, pełen odwagi zapał, który wyróżniał jego pasterską działalność i który przysporzył mu czasem niezrozumienia, goryczy, a nawet wygnania, niech będzie zachętą dla pasterzy, osób konsekrowanych i wszystkich wiernych, by kochać Kościół Chrystusowy, modlić się, pracować i cierpieć dla niego, nie porzucając go nigdy ani nie zdradzając. Niechaj wyjedna nam tę łaskę Dziewica Matka Boża, do której św. Anzelm żywił czułe i synowskie nabożeństwo. „Maryjo, Ciebie serce moje chce miłować - pisze św. Anzelm - Ciebie język mój pragnie żarliwie sławić”.