Jak miłe są przybytki Twoje, Panie Zastępów!

Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich!" (Ps 84, 2-3)

Słowa Psalmisty najlepiej chyba oddają tęsknotę człowieka do bytności w świątyni Pana. Fakt, że lud Izraela miał jedną tylko świątynię, tą w Jerozolimie, podczas gdy my mamy ich setki tysięcy nic tu nie zmienia. Kościół, jako budowla, jest dla nas zazwyczaj czymś zupełnie normalnym - najczęściej zastajemy go bowiem w chwili włączenia się we wspólnotę. Inaczej jest, gdy rodzi się nowa parafia, gdzie dosłownie wszystko trzeba zaczynać od zera. Najbardziej odczuwalny jest wówczas brak własnej świątyni - rodzi się bardzo silna tęsknota za "własnym" Domem Bożym, o który samemu trzeba się troszczyć, ale w którym również byłoby się po prostu "u siebie". Ten, kto tego sam doświadczył, rozumie pragnienie członków wspólnoty parafialnej, by jak najszybciej pobudować kościół. Dopiero wówczas rozumiemy w pełni, jak wielkim błogosławieństwem jest istniejąca już świątynia...

Na terenie naszej archidiecezji istnieje 329 takich wspólnot parafialnych - niektóre spośród nich są bardzo młode, z kilkuletnim zaledwie stażem. Wśród nich jest parafia pw. Matki Bożej Fatimskiej w Bydgoszczy. Historia parafii rozpoczęła się w 1992 r. 23 października władze miasta przyznały plac pod budowę kościoła i domu parafialnego. Parafia została erygowana 8 grudnia tego samego roku w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, przez abp. Henryka Muszyńskiego. Bardzo szybko przystąpiono do montażu tymczasowej kaplicy, którą podarowała parafia pw. bł. Królowej Jadwigi. Na zawsze w pamięci wiernych i duszpasterzy pozostanie Boże Narodzenie 1992 r. - wówczas to bowiem po raz pierwszy zgromadzili się na wspólnej Mszy św. we własnej parafii. Ksiądz Arcybiskup poświęcił ich kaplicę 7 lutego 1993 r. przy współudziale bliskiego sercu wielu bydgoszczan śp. bp. Jana Czerniaka. Poświęcił wówczas także figurę Matki Bożej Fatimskiej, która umieszczona została na przykaplicznej wieżyczce.

Od początku 1993 r. wprowadzono w parafii codzienny wieczorny Różaniec. Rozpoczęła się intensywna budowa Kościoła duchowego. Równocześnie trwały prace nad wykończeniem zaplecza, zagospodarowaniem otoczenia i montażem dzwonów. Te ostatnie poświęcił 8 grudnia, w pierwszą rocznicę powstania parafii, abp Muszyński. Równocześnie Metropolita poświęcił także sprowadzoną z Portugalii figurę Niepokalanego Serca Pani Fatimskiej. W 1994 r. parafia została obdarzona relikwiami św. s. Faustyny. W tym samym roku odbył się także Kongres Maryjny, który zakończyła koronacja na prawie diecezjalnym wyżej wzmiankowanej statui. W tym samym roku parafia rozpoczęła także starania i rozpoczęcie budowy. Spośród propozycji pięciu architektów wybrano projekt inż. Józefa Dutkiewicza z Krakowa. W tym czasie powstało Rycerstwo Niepokalanej, Legion Maryi, Bractwo Szkaplerzne. Rozwijał się Ruch Domowego Kościoła, kult do Miłosierdzia Bożego i inne zadania duszpasterskie. Pozwolenie na budowę kościoła prezydent miasta wydał 10 października 1996 r. 23 października rozpoczęto prace ziemne pod budowę domu parafialnego, a 14 maja 1998 r. wykopy pod fundamenty świątyni.

13 października br., w dniu 83. rocznicy słynnego fatimskiego " cudu słońca", abp Henryk Muszyński przybył ponownie do parafii, by dokonać uroczystego wmurowania kamienia węgielnego. Został on przywieziony z Fatimy a poświęcony przez Jana Pawła II w Gnieźnie w czerwcu 1997 r. Na wstępie Mszy św. ks. prob. Józef Orchowski przedstawił historię parafii. "Co powiedzieć o trudzie i radości wznoszenia tej świątyni? Mówi o tym każdy kamień i każda cegła w jej murach. Mówi o tym też każdy ´żywy kamień´ - serca ludzi zgromadzonych wokół tego ołtarza" . Uroczystość zaszczycił swoją obecnością wojewoda kujawsko-pomorski Józef Rogacki. Nie mogło zabraknąć także ludzi mających swój wkład w budowę m.in.: inż. Józef Dutkiewicz. "To, czegoście dokonali w tym krótkim czasie jest zaiste imponujące - tymi słowami zwrócił się do całej wspólnoty Ksiądz Arcybiskup - Trzeba by być zaślepionym, by nie widzieć w tym znaku Bożej opatrzności i Bożego działania oraz ( ...) daru waszych gorących, wierzących serc, mocą których, i ofiarą których, wznosi się ta świątynia. Kamień węgielny i dokument (...) uświadamia nam wymowę tej chwili. Pragniemy dziękować Panu Bogu za to wszystko, co tutaj powstało (...) a jednocześnie prosić, aby ta świątynia - zarówno ta żywa, jak i ta wznoszona z betonu, kamieni i cegieł, wyrastała coraz wyżej, do tronu Bożego abyśmy coraz bardziej upodabniali się do naszego Pana i Zbawiciela".

Wmurowania kamienia węgielnego dokonali wspólnie: abp Henryk Muszyński, Wojewoda Kujawsko-Pomorski, projektant, proboszcz oraz ks. Romuald Biniak, dziekan dekanatu Bydgoszcz Wyżyny. Po zakończeniu uroczystości Ksiądz Arcybiskup spotkał w domu parafialnym się z ludźmi zasłużonymi przy budowie na uroczystej kolacji. To, już nie tak formalne spotkanie, dało możliwość, by bardziej bezpośrednio podziękować im za ich ogromny trud i troskę, jakie wkładają w to niełatwe dzieło. Podzielił się także ze zgromadzonymi myślą, że w przyszłości, gdy kościół już będzie gotowy mógłby stać się on diecezjalnym sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej, podobnym do tego, które już od kilku lat funkcjonuje na Krzeptówkach w Zakopanem.