9 czerwca 1987 r. spełniły się nasze marzenia. Jan Paweł II przybył do Lublina, z którym łączyły go głębokie więzy z racji pracy naukowej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Papież odwiedził znane, historyczne i symboliczne miejsca. Modlił się w katedrze lubelskiej przed obrazem Matki Bożej Płaczącej, stanął również w miejscu naznaczonym ogromnym cierpieniem milionów ludzi. Modląc się przed mauzoleum pomordowanych w obozie koncentracyjnym na Majdanku, przypomniał, że miejsce zagłady jest przestrogą oraz wezwaniem do świadectwa o tamtych straszliwych dniach, aby człowiek dla człowieka już nigdy więcej nie był katem.
Wielkim wydarzeniem było spotkanie na KUL-u. Na te odwiedziny czekała cała społeczność uczelni. W spotkaniu wzięło udział ok. 500 przedstawicieli polskich wyższych uczelni, reprezentowanych przez rektorów i senaty. Nawiązując do hasła Uniwersytetu: Deo et Patriae (Bogu i Ojczyźnie), Papież przypomniał, że zadaniem katolickiej uczelni jest „kształtowanie świadomości i postawy narodowej poprzez rzetelną służbę prawdzie”.
Spotkanie z ogromną rzeszą wiernych odbyło się w dzielnicy Czuby. Podczas Eucharystii Ojciec Święty udzielił święceń kapłańskich diakonom z całej Polski, z seminariów diecezjalnych i zakonnych. „Macie służyć - mówił - godności człowieka, jego wyzwoleniu, macie dźwigać z upadków, z kryzysów ludzi i środowiska, świadectwem tej właśnie miłości, która jest w Chrystusie, która jest z Chrystusa”.
Pielgrzymka Ojca Świętego Jana Pawła II przyczyniła się do ożywienia życia religijnego i wzrostu powołań w całej diecezji, umocniła świadomość posłannictwa KUL-u, wzbudziła poczucie solidarności międzyludzkiej i konieczności życzliwej współpracy instytucji świeckich i kościelnych. Instytut Jana Pawła II rozwija intelektualną refleksję nad nauczaniem papieskim.
W dzisiejszej katechezie pragnę pokrótce przypomnieć życie świętego Proboszcza z Ars, podkreślając niektóre jego charakterystyczne cechy, które mogą stanowić wzór również dla kapłanów naszych czasów, z pewnością różnych od tych, w których on żył, jednak pod wieloma względami naznaczonych tymi samymi podstawowymi wyzwaniami ludzkimi i duchowymi.
O drugiej nad ranem 4 sierpnia 1859 r. Jan Maria Vianney, po zakończeniu swego życia ziemskiego, udał się na spotkanie z Ojcem Niebieskim, aby otrzymać jako dziedzictwo królestwo przygotowane już od stworzenia świata tym, którzy wiernie wypełniają Jego naukę (por. Mt 25,34). Jakże wielkie święto musiało być w niebie w chwili wejścia do niego tak gorliwego kapłana! Jakże wspaniałe przyjęcie musiała mu zgotować wielka rzesza synów pojednanych z Ojcem za pośrednictwem jego pracy proboszcza i spowiednika! Z okazji tej rocznicy ogłosiłem Rok Kapłański, którego tematem jest, jak wiadomo: „Wierność Chrystusa, wierność kapłana”. Od świętości zależy wiarygodność świadectwa i w ostateczności sama skuteczność misji każdego kapłana.
Kadr z filmu - (L)Filip Gurłacz i (P)Andrzej Mastalerz
Janek (Filip Gurłacz) to chłopak, któremu życie nie dało szansy na beztroską młodość. Porzucony przez ojca alkoholika (Andrzej Mastalerz) każdego dnia walczy o przetrwanie i opiekuje się ciężko chorą matką (Maria Gładkowska). Aby zdobyć pieniądze na leczenie i utrzymanie domu, podejmuje coraz bardziej ryzykowne decyzje, wpadając w spiralę problemów, z której coraz trudniej się wydostać. Gdy nad jego życiem zbierają się najciemniejsze chmury, a utrata wszystkiego wydaje się nieunikniona, niespodziewanie powraca ojciec. Człowiek, który zawiódł najmocniej! O czym mowa?
Mowa o filmie Odzyskany. To poruszająca, pełna emocji opowieść o rodzinie, przebaczeniu i nadziei, która potrafi się odrodzić nawet w najbardziej beznadziejnych okolicznościach. To historia o utraconym dzieciństwie, tęsknocie za bliskością i walce o drugą szansę, zanim będzie za późno.
Nasz kraj ma piękną historię, pełną pięknych ludzi. Tylko czy w zalewie wojennych sylwetek nie zapominamy o tych, których historia życia mogłaby posłużyć za temat do niejednego dobrego filmu. Co zresztą się już działo. Takim człowiekiem z pewnością był o. Maksymilian Kolbe, wyjątkowo odpowiedni wzór odwagi, mądrości, pracy i poświęcenia dla dzisiejszych młodych chłopaków.
Dziś łatwo pomylić siłę z hałasem. W mediach społecznościowych twardzielem zostaje ten, kto najgłośniej krzyczy, najostrzej odpowiada albo imponuje pieniędzmi. Tymczasem prawdziwa siła bardzo często jest cicha. Nie potrzebuje poklasku ani kamer. Taką siłę miał właśnie ojciec Maksymilian Kolbe. Rozpoczęła się właśnie nowenna przed jego wspomnieniem. Kim był?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
