Zaistnienie edycji toruńskiej było możliwe dzięki uzgodnieniom bp. Andrzeja Suskiego i ks. dr. Ireneusza Skubisia - redaktora naczelnego Tygodnika Katolickiego „Niedziela”. Praca obecnego zespołu jest kontynuacją tych poprzednich i stanowi wypełnienie zadań zakreślonych przez Biskupa Andrzeja w 1994 r., gdy powstał dodatek diecezjalny.

Zadania

Wtedy bowiem w rozmowie z ks. dr. Ireneuszem Skubisiem („«Niedziela» dla Torunia”, nr 49/1994) Biskup Toruński mówił, że „Niedziela” - pismo katolickie i w dużej mierze adresowane do świeckich - „staje się ważnym zadaniem animacji ludzi świeckich do aktywnego uczestnictwa w życiu i misji Kościoła”. To oni mają być znakiem dla świata, że wiara daje pełną odpowiedź na problemy i nadzieje pojawiające się w życiu człowieka. To oni mogą być świadkami Chrystusa, gdy „zdołają przezwyciężyć rozdźwięk pomiędzy Ewangelią a własnym życiem” i włączą się w działalność wspólnot istniejących w parafiach. „Wyprowadzenie świeckich z bezczynności przez ukazywanie ich zadań w Kościele i w jego misji ewangelizacyjnej” to podstawowy cel pracy redakcji, wyznaczony przez Biskupa Andrzeja wyrażający się w konkretnych wydarzeniach. A najważniejsze z nich to m.in.: wizyta Jana Pawła II w Toruniu, beatyfikacje s. Marii Karłowskiej - założycielki Zgromadzenia Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej i ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego, wydarzenia duszpasterskie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, peregrynacja wizerunku Pana Jezusa Miłosiernego w parafiach diecezji. Ksiądz Biskup w przywołanym wywiadzie wymienił misje ewangelizacyjne (proponowane dla każdej parafii, by ożywić i powołać nowe grupy świeckich, którzy w duchu nowej ewangelizacji podejmą zadania przekazywania wiary swemu środowisku; wiara bowiem umacnia się, gdy jest przekazywana) i rozpoczęcie prac 1. Synodu Diecezji Toruńskiej. Podejmował on „refleksję nad sposobami przekazywania wiary w Kościele lokalnym, uwzględniając nowe sytuacje, potrzeby i możliwości ewangelizacyjne” - tak mówił Biskup Andrzej w 1994 r. To zadanie, tak wyraziście postawione prawie 20 lat temu, dokonuje się teraz: 27 czerwca 2011 r. z udziałem ponad 4 tys. osób: duchownych, konsekrowanych i świeckich, uroczyście zakończył obrady 1. Synod Diecezji Toruńskiej, a uchwały synodalne wchodzą w życie z dniem 25 marca 2012 r.

Tematyka

Idąc śladem wyznaczonym przez Biskupa Andrzeja, „Głos z Torunia” przez te wszystkie lata niezmiennie służy Kościołowi lokalnemu i jego biskupowi. Ma to wyraz w trosce duszpasterskiej zarówno w warstwie informacyjnej, jak i formacyjnej, a także umiłowaniu Matki Bożej Nieustającej Pomocy, głównej patronki diecezji. Numer rocznicowy jest okazją do spojrzenia na to dzieło w świetle wskazań 1. Synodu Diecezji Toruńskiej. W tym duchu pismo podejmuje tematy historyczne, rodzinne, biblijne, powołaniowe, muzyczne. Ta tematyka ma również odbicie w informacjach z życia Caritas, Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, Akcji Katolickiej, Ruchu Światło-Życie, Domowego Kościoła, Związku Sybiraków, szkół, parafii, duszpasterstw - Żywego Różańca, ministrantów i lektorów, pielgrzymkowego, młodzieży, rolników. Istotne są także wieści z różnych regionów diecezji informujące o spotkaniach, pielgrzymkach, odpustach, rocznicach i jubileuszach, wydarzeniach związanych ze świętami, z Adwentem albo Wielkim Postem, konkursach, przeglądach, meczach, które odbywają się w parafiach, szkołach, ośrodkach czy instytucjach wysyłane do redakcji przez wolontariuszy.
Prezentowane inicjatywy są wyrazem aktywności, zaangażowania i uczestnictwa świeckich w życiu Kościoła lokalnego oraz - jak stanowi 1. Synod Diecezji Toruńskiej - „podejmowania współodpowiedzialności za Kościół lokalny i współpracy w jego posłannictwie”.

Synod

Te działania wypływają z powołania wszystkich chrześcijanin do świętości. Stąd „wierni świeccy realizują swoje powołanie do świętości w warunkach życia rodzinnego, zawodowego i społecznego”. Przyjęcie z wiarą Ewangelii rodzi pragnienie głoszenia królestwa Bożego słowem i świadectwem własnego życia. To natomiast wymaga „prawego sumienia, umacniania rodziny jako Kościoła domowego i sanktuarium życia, pełniejszego udziału w działalności charytatywnej Kościoła, ewangelizacji kultury, kształtowania relacji międzyludzkich i ekumenicznych”. Z tego też powodu ważna jest stała formacja świeckich przygotowująca do pełnego uczestnictwa w życiu sakramentalnym, prowadząca „do przezwyciężenia rozłamu między wyznawaną wiarą i życiem codziennym” (cytaty pochodzą z „Uchwał 1. Synodu Diecezji Toruńskiej”), co ma miejsce przede wszystkim w rodzinach. Uchwały synodalne zwracają uwagę m.in. na dawanie świadectwa wiary wobec własnej wspólnoty parafialnej, czyli podejmowanie posług liturgicznych zarówno przez dzieci i młodzież, jak i dorosłych, a także udział w rekolekcjach, kursach ewangelizacyjnych, wykładach otwartych oraz w ruchach, wspólnotach i stowarzyszeniach.

W trosce o człowieka

Wszystkim diecezjanom dokumenty 1. Synodu Diecezji Toruńskiej ukazują drogę wspólnego działania i troski o dobro wspólnoty oraz każdego człowieka. Dlatego „Uchwały 1. Synodu Diecezji Toruńskiej” dotyczą m.in. spraw wiernych świeckich, ich powołania, posłannictwa, formacji, udziału w ewangelizacji i zrzeszania się (rozdział 2. „Wspólnota diecezjalna”). Podejmują kwestie duszpasterstw: małżeństw i rodzin, dzieci i młodzieży, akademickiego, służb liturgicznych, powołaniowego, grup i środowisk zawodowych, rzemieślników, rolników, nauczycieli, służby zdrowia, osób podejmujących służbę publiczną, środowisk twórczych, pracowników mediów, poszukujących pracy, ludzi w potrzebie, chorych, niepełnosprawnych, więziennego, dobroczynnego, sanktuaryjnego i pielgrzymkowego, poradnictwa rodzinnego oraz Caritas Diecezji Toruńskiej (rozdział 6. „Posługa pasterzowania”). Działalność zrzeszeń, rad i ośrodków regulują statuty i instrukcje zawarte w rozdziałach 7. „Doczesne dobra w duszpasterstwie” i 8. „Procesy w sądzie kościelnym”. Wymienione dzieła służą nowej ewangelizacji i szukają nowych metod głoszenia Dobrej Nowiny w sposób skuteczny i trafiający do człowieka XXI wieku. Są więc różne możliwości; a od naszej wrażliwości zależy, czy odnajdziemy się we wspólnocie Kościoła, który jest naszym domem.