W niedzielne, upalne południe parafia pw. Matki Bożej Fatimskiej przeżywała święto konsekracji kościoła. Konsekracja od łacińskiego słowa consecratio (uświęcenie) oznacza oddanie przybytku na wyłączny użytek w celach kultu Bożego. Konsekracja to wreszcie widoczny symbol zaślubin i duchowej jedności Oblubieńca Chrystusa z Oblubienicą Kościołem wiernych, który stanowi mistyczne ciało Chrystusa i ożywiane jest jego duchem.
Tego dnia pięknie udekorowany kościół parafialny Matki Bożej Fatimskiej wypełnili po brzegi nie tylko parafianie, licznie na tę uroczystość przybyli także goście z innych parafii Nowogardu, i dalszych stron naszej archidiecezji. Gospodarzowi uroczystości ks. prob. Ireneuszowi Kamionce towarzyszyli jego przyjaciele księża. Jeden z nich - ks. Peter Wünsche przybył aż z Bambergu - miasta św. Ottona, misjonarza Pomorza i zarazem patrona archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Msza św. rozpoczęła się uroczystą procesją, po której abp Andrzej Dzięga dokonał pokropienia murów wewnętrznych i zewnętrznych kościoła - jest to jedna z części niedzielnego obrzędu, czyli poświęcenie świątyni.
Pasterz Kościoła nad Odrą i Bałtykiem mówił w homilii o znaczeniu fizycznej obecności kościoła pośród wspólnoty wiernych: „Wraz z budową świątyni przybywa mądrości pokoleniu, które ją wznosi, przybywa Bożej łaski (…) Odmienia się los wielu małżeństw, wielu rodzin, odmieniają się sprawy na co dzień przeżywane. (…) Gdzie wyrasta świątynia, tam wewnętrznie konsoliduje się parafia (…) i będzie radością tych, którzy tę świątynię wznosili, że służy już nie tylko im, ale i innym (…) - także przyszłym pokoleniom. Ksiądz Arcybiskup podkreślił, że już u zarania chrześcijaństwa niektórzy ludzie, widząc kościół w budowie, mówili, że wznoszenie świątyni to niepotrzebny wydatek - i często, kiedy widzi się, że ci, którym żal było na budowę świątyni łożyć, wcale nie są ani bardziej zamożni, ani zdrowsi. Jest to jakaś prawidłowość i obserwacja życiowa. Taka mądrość i doświadczenia różnych pokoleń, także naszego pokolenia”.
Zagłębiając się w istotę rzeczywistości kościoła, przypomniał o wielu duchowych dobrach, jakie wychodzą już z samej budowy kościoła. Nawiązał do stwierdzenia wielkiego budowniczego kościołów w trudnych czasach komunizmu, bp. Ignacego Tokarczuka, pasterza Kościoła przemyskiego. „Mawiał ten biskup, że odmieniał się los wielu miejscowości, które podjęły się trudu budowy świątyni. Jak się te miejscowości rozmadlały, ale i integrowały. Jak ci ludzie zjednoczeni wspólnym dziełem, zaczynali wierzyć w siebie - że mogą coś uczynić razem, że jeden czy drugi agent nie przeszkodzi - że to oni są skuteczni. (…) Całe pokolenie hartuje się w takich dziełach”.
Podkreślił, że ludzie wiary mają prawo do świątyń, które są z zewnątrz rozpoznawalne jako Boży przybytek, z racji na sakralną bryłę i jej wyniosłość. Nawiązując w homilii do patronki kościoła Matki Bożej Fatimskiej, przypomniał kilka faktów związanych z jej objawieniami. „Świątynie, w różnym czasie powstające, dedykowane były kolejnym świętym. Również i ta świątynia jest też pewnym duchowym znakiem, ale także duchowym źródłem. Źródłem nadziei i łaski. Ten kościół jest dedykowany Matce Bożej Fatimskiej. Przypomnijmy rok 1917. To był rok wielkiej rewolucji bolszewickiej. To był rok, w którym duchowe stygmaty otrzymał św. o. Pio. Rok później rany otworzyły się wprost na jego dłoniach, ale ból stygmatów odczuwał już w 1917 r. To była też chwila, w której masoneria obchodziła 200. rocznicę swojego istnienia, manifestując na ulicach Rzymu przeciw Ojcu Świętemu i Kościołowi. To był też czas, kiedy młody franciszkanin o. Maksymilian Kolbe założył w Rzymie Rycerstwo Niepokalanej. W tym czasie wielkich napięć i wielkich duchowych nadziei Matka Boża w Fatimie ukazuje się trójce małych pastuszków i mówi, że świat ma się do Boga zwrócić”.
Arcybiskup przypomniał również o jednym z podstawowych zadań, jakie przed wspólnotą stoją. „Wspólnota Kościoła ma się modlić o nawrócenie grzeszników. Każda dusza, która zostaje utracona, to jest jakaś wielka porażka danej wspólnoty. Bo ktoś się za nią za mało modlił, ktoś za życia drogi do Boga nie wskazał, nadziei nie rozbudził”.
Abp Andrzej Dzięga powiedział także o znaczeniu ołtarza.
„To jest ołtarz Chrystusa. To jest Golgota. Tajemnica duchowej mocy waszego codziennego życia. Konsekracja to jest uroczystość jedyna w dziejach świątyni. I moc tej konsekracji będzie trwała w ołtarzu i murach tej świątyni. To będzie dom Boga - otwarty dla ciebie, dla twoich bliskich i dla twoich spraw. Uczmy się w tych świątyniach, że również my jesteśmy żywą świątynią - świątynią Ducha Świętego”.
Następnie odbył się obrzęd konsekracji - namaszczenie świętym olejem ołtarza i „zacheuszków” - kamiennych klocków bądź metalowych płytek z wizerunkiem krzyża, będących znakiem konsekracji, i wmurowanych w wewnętrzne ściany kościoła. Ksiądz Arcybiskup - niczym prawdziwy robotnik Chrystusa - zakasał do tej czynności rękawy alby i dokładnie nacierał olejem świętym marmurowe płyty ołtarza i „zacheuszków”. Następnie ks. dziekan kan. Kazimierz Łukjaniuk oraz ks. prob. Ireneusz Kamionka okadzili mury świątyni. Po Mszy św. wierni mogli ucałować nowo namaszczony ołtarz. Uroczystości zakończyło spotkanie w Szkole Podstawowej nr 4 im. Jana Pawła II, gdzie podano bigos, ciasta i napoje.