Gdy patrzę na kapłańskie dłonie, przychodzi mi na myśl prawda o Jezusowej obecności pośród nas. Jedne są spracowane i zmęczone latami wysiłku, inne mocne siłą i doświadczeniem, są jeszcze takie, które zdradzają młody wiek. We wszystkich dłoniach ta sama władza - by chleb i wino przemienić w Ciało i Krew Chrystusową, by rozgrzeszać pokutujących i namaszczać chorych. Prawie dwa tysiące lat minęło od czasu Ostatniej Wieczerzy, a we wspólnocie Kościoła nadal żyją ci, których Jezus zaprasza do szczególnej bliskości, aby w Jego imieniu powtarzali sakramentalne słowa: to jest Ciało Moje, to jest Krew Moja.
W historii Kościół przeżywał zarówno lata szczególnej świętości i duchowego wzlotu, jak i momenty słabości i uwikłania w grzech. Pomimo jednak różnych okoliczności, cierpliwie, z pokolenia na pokolenie Dobry Pasterz dbał, by Jego słudzy sprawowali Eucharystię, udzielali przebaczenia grzechów, towarzyszyli nawracającym się i tym, którym przyszło opuścić ten świat. Nieprzerwana linia apostolskiej sukcesji, sięgająca samych Apostołów i tych, których oni wskazali jako swoich następców, trwa do naszych czasów. Jezus Chrystus jest wierny swojej obietnicy, a tej obietnicy nie może przekreślić żadna ludzka słabość, ani grzech, bo moc kapłańskich rąk pochodzi od samego Zmartwychwstałego.
Obchody Roku Kapłańskiego kończą się opatrznościowym akordem, który stanowi jakby owoc naszych wytrwałych modlitw. W wielu diecezjach na przełomie maja i czerwca udzielane są święcenia kapłańskie. Odczuwamy to wydarzenie jako kolejny powiew Ducha Świętego - Jego tchnienie mówiące nam, że Kościół jest nadal młody. To dzięki Duchowi Świętemu księża są w stanie odpowiedzieć na Boże wezwanie i do końca zrealizować pragnienia zawarte w obrzędzie święceń, by coraz ściślej jednoczyć się z Chrystusem, Najwyższym Kapłanem, który z samego siebie złożył Ojcu za nas nieskalaną ofiarę, i razem z Nim poświęcać się Bogu za zbawienie ludzi. Powołanie kapłańskie to wezwanie Boże, ale to także odpowiedź i wybór dokonany przez człowieka. Gdy te dwie inicjatywy się spotykają, dokonuje się cud przemiany i rodzi się świadek Chrystusowej miłości.
Im dłużej o tym myślę, tym mniej słów znajduję, by o tej tajemnicy mówić. Prawie wszystko wydawało mi się zrozumiałe, gdy rozpoczynałem kapłańską służbę, a teraz, z każdą mijającą rocznicą święceń, Tajemnica odsłania coraz bardziej swoją głębię, wobec której zostaję bez słów. Dostrzegam, jak wiele Bóg dokonuje przez zwykłą kapłańską obecność, a czasami działa z mocą pomimo moich słabości. Jednocześnie przeczuwam, że siłę do trwania w kapłańskiej wierności i do kapłańskiej inicjatywy w skomplikowanych okolicznościach życia czerpię nie tylko z mojej osobistej modlitwy, ale również z modlitw ludzi mi bliskich, wspólnoty parafialnej i seminaryjnej, oraz całego Kościoła. Żyjemy nadzieją, że księża neoprezbiterzy święceni w Roku Kapłańskim będą otoczeni intensywną opieką wiernych, a sam Rok Kapłański pozostawi w nas niezatarte przekonanie o istotnej roli księży w życiu naszym - osób wierzących.