25 kwietnia br. w Muzeum Regionalnym w Lubartowie została otwarta wystawa pt. „Matka Boża w linorytach Zbigniewa Jóźwika”. Autor 36 prezentowanych prac mieszka w Lublinie, jest emerytowanym biologiem i uczestnikiem 6 wypraw na Spitsbergen. Na lubartowskiej wystawie został zaprezentowany fragment jego pasji, zamknięty w słowo „linoryt”. Są tu wizerunki Madonn ze znanych sanktuariów polskich i krajów ościennych, ale są i własne wyobrażenia Matki Bożej: „Gromnicznej”, „Polarnej” „Wielkiego Zawierzenia”. Grafiki Jóźwika, jak sam mówi, „zrodziły się przede wszystkim z potrzeby serca, ale również na prośbę wielu osób”.
Podczas otwarcia wystawy prof. o. Leon Dyczewski wygłosił prelekcję nt. Matka Boża w kulturze polskiej, w którym zgromadzonej publiczności przypomniał, że Matka Boża od wieków inspirowała twórczość malarzy, rzeźbiarzy, pisarzy oraz poetów. Artyści widzieli Matkę Bożą w dziele stworzenia i zbawienia oraz jako Tę, która ukazywała Syna, Jezusa Chrystusa. Artyści przedstawiali lub opisywali Madonnę jako „Siewną”, „Żniwną” czy „Gromniczną”, która była związana z losem człowieka i przychodziła mu „ku pomocy”. Ojciec Profesor przypomniał również słowa Jana Pawła II: „Przyszłość Europy związana jest z modlitwą do Matki Bożej”.
Prezes Lubartowskiego Towarzystwa Regionalnego Maria Kozioł i dyrektor Muzeum Lubartowskiego Anna Żmuda, otwierając wystawę, przywitały Autora oraz zaproszonych gości: m.in. ks. prał. Andrzeja Tokarzewskiego, ks. prał. Józefa Zbiciaka, wicedyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Kultury Janinę Biegalską, a także przedstawicieli władz samorządowych różnych szczebli oraz ludzi oświaty i kultury. Miłym akcentem był koncert zespołu „Psallite Deo”, który wykonał utwory: Zbliża się do nas i Ave Maryja.
Wystawę „Matka Boża w linorytach Zbigniewa Jóźwika” można zobaczyć w Muzeum Lubartowskim (ul. Kościuszki 28) do 10 czerwca br.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
Jr 7,23-28 należy do części mowy Jeremiasza związanej z krytyką fałszywego poczucia bezpieczeństwa opartego na samych czynnościach świątynnych. Prorok przemawia w Jerozolimie przed upadkiem miasta. Tekst wraca do polecenia podstawowego, aby słuchać głosu Boga. Hebrajskie szema oznacza przyjęcie słowa jako zobowiązania i wykonanie. Pojawia się formuła: „Będę wam Bogiem, a wy będziecie moim ludem”. W Pięcioksięgu ta formuła opisuje relację, która obejmuje całe życie, a Jeremiasz przywołuje ją w chwili próby. Motyw „chodzenia drogami” ma język znany z tradycji deuteronomistycznej. Droga staje się obrazem wyborów powtarzanych każdego dnia. Wersety wspominają wyjście z Egiptu jako początek tej historii. Bóg mówi też o prorokach jako o „sługach”, posyłanych „dzień po dniu”, co w księdze Jeremiasza odsłania Bożą wytrwałość. Diagnoza proroka ma ostre słowa. Lud nie nadstawia ucha, cofa się, a „twardy kark” pokazuje upór zwierzęcia, które wyrywa się spod jarzma. Zamiast iść naprzód, człowiek idzie wstecz w stronę dawnych nawyków. Finał stwierdza: „Przepadła wierność, znikła z ich ust”. W hebrajskim stoi tu emunah, słowo o znaczeniu stałości i wiarygodności. Zwrot o „ustach” dotyka mowy, która przestaje służyć prawdzie, więc zanika też zdolność przyjęcia pouczenia. Tertulian, komentując przypowieść o wielkiej uczcie, cytuje Jer 7,23-24 jako „zaproszenie Boga” i „odmowę ludu”. Umieszcza ten fragment w obrazie Boga, który posyła wezwanie, a człowiek odpowiada milczeniem lub wymówką. Słowo „pouczenie” oddaje hebrajskie (musar), znane także z Księgi Przysłów. Oznacza wychowanie przez napomnienie i korektę, a nie sam wykład.
W związku ze zbliżającą się rocznicą śmierci błogosławionej Rodziny Ulmów ukazała się książka „ULMOWIE. Rękopisy”, zawierająca niepublikowane dotąd zapiski, listy oraz fotografie dokumentujące życie Józefa i Wiktorii Ulmów. Publikacja oparta jest na autentycznych materiałach z lat 1921–1944 i pozwala spojrzeć na historię rodziny z Markowej z niezwykle osobistej perspektywy – poprzez ich własne słowa, notatki oraz rodzinne dokumenty.
W książce znalazły się m.in. prywatne zapiski Józefa Ulmy, jego listy, refleksje z okresu służby wojskowej, a także świadectwa zainteresowań nauką i edukacją dzieci. Całość uzupełniają niepublikowane dotąd fotografie pokazujące codzienność rodziny. Szczególnym symbolem publikacji jest dopisek „Tak”, zapisany ołówkiem przez Józefa Ulmę na marginesie rodzinnej Biblii przy przypowieści o miłosiernym Samarytaninie. Dla wielu badaczy i biografów to właśnie ten fragment Pisma Świętego stał się duchowym mottem życia rodziny.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1773126488.jpg)
