Kościół jest domem naszego zgromadzenia Eucharystycznego w dniu Pańskim. Tak, jak rodzina dla swojego życia i rozwoju potrzebuje mieszkania czy domu, tak też rodzina parafialna potrzebuje tego wspólnego domu, jakim jest kościół. Słowo „Kościół” oznacza w pierwszym rzędzie wspólnotę wierzących w Chrystusa i zwołanych przez Boże Słowo. Piszemy je wówczas wielką literą - „Kościół”. Ale w dalszym znaczeniu ten sam wyraz kościół oznacza budynek, w którym wspólnota się zbiera i który spełnia funkcję służebną w stosunku do tej wspólnoty.
Czasem nazywamy nasze kościoły świątyniami. Trzeba jednak pamiętać, że w teologii Nowego Testamentu świątynią jest przede wszystkim Chrystus, wcielony Syn Boży, który przyjmując człowieczeństwo zamieszkał wśród nas - jak gdyby rozbił wśród nas swój namiot. Podobnie świątynią jest wspólnota wierzących w Chrystusa. Św. Paweł pyta chrześcijan: „Czy nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?”
Kościół-budynek, kościół-świątynia służy gromadzeniu się wspólnoty wiernych, która jest Kościołem, Świątynią Boga. Samo wnętrze kościoła, jego ukształtowanie jest więc tak pomyślane, aby było obrazem społeczności wiernych.
Rozróżnienie między prezbiterium i nawą podkreśla hierarchiczne zróżnicowanie we wspólnocie Kościoła. Prezbiterium to ta część kościoła, w której znajduje się ołtarz - miejsce przewodniczenia, a także ambona - miejsce głoszenia i wyjaśniania Pisma Świętego. Nawa to większa część kościoła przeznaczona dla wiernych, którzy są Ciałem Chrystusa.
Zwróćmy uwagę na trzy miejsca we wnętrzu kościoła, wokół których skupia się sprawowanie liturgii.
Chronologicznie pierwszym miejscem jest krzesło, na którym zasiada kapłan przewodniczący. W kościele biskupim to krzesło, zwykle artystycznie wykonane, nazywa się katedrą. Nazwa ta wskazuje na nauczającą i pasterską funkcję biskupa, który w swoim kościele posługuje wiernym, który głosi Słowo jako nauczyciel i pasterz.
Drugim miejscem, przy którym sprawujemy liturgię, jest ambona - miejsce podwyższone, na pograniczu prezbiterium i nawy. Przepisy kościoła mówią, że na ambonę ma prawo wstępować tylko sługa Słowa. Przy ambonie czytamy Pismo Święte, wygłaszamy homilię oraz wezwania modlitwy powszechnej. Spełniamy te czynności, które należą do Liturgii Słowa.
I wreszcie ołtarz. Zwykle stały, winien być w zasadzie z kamienia naturalnego, ponieważ symbolizuje Chrystusa, nazwanego w Piśmie Świętym „kamieniem węgielnym”. Czytamy w Psalmie 118: „Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym”. Tym kamieniem jest Chrystus, który jest fundamentalnym kamieniem żywej budowli Kościoła. Chrystus jest również nazwany skałą, przypominającą tę skałę, z której w czasie wędrówki przez pustynię Mojżesz uderzeniem laską Aarona wydobył wodę. Św. Paweł, nawiązując do tego wydarzenia, napisze, że Izraelici wędrujący przez pustynię pili z duchowej skały, którą jest Chrystus.
Kiedy więc gromadzimy się wokół jednego ołtarza, gromadzimy się wokół Chrystusa, który buduje swój Kościół i jest dlań kamieniem węgielnym, gromadzimy się wokół Chrystusa, który opiera swój Kościół na fundamencie Apostołów i proroków; gromadzimy się wokół ołtarza-skały, z której tryska żywa woda symbolizująca zdroje łask płynących z Chrystusa, z Jego przebitego boku.
Jeżeli kościół spełnia tak ważną rolę w budowaniu wspólnoty wiernych, warto z tego wyciągnąć dwa wnioski. Pierwszy to ten, abyśmy się czuli w kościele dobrze, abyśmy do tego kościoła wchodzili. Bardzo to przykry widok, który można zobaczyć w naszych podkieleckich parafiach - ludzi, którzy nie wchodzą do kościoła, którzy zatrzymują się przed wejściem i przy tym rozmawiają. Nie zwracają uwagi na to, co dzieje się we wnętrzu kościoła. I drugi wniosek: jeśli kościół jest wspólnym domem rodziny parafialnej, winien on być przedmiotem wspólnej troski wszystkich. Tak, jak wspólnym groszem, wspólną ofiarą budujemy nasze kościoły, tak też mamy się przyczyniać do ich utrzymania, do ich piękna, do tego, aby były budynkami sprzyjającymi tworzeniu tej żywej wspólnoty-świątyni - wspólnoty, jaką wszyscy jesteśmy.