„Naśladować Jezusa”
XI Festiwal Piosenki religijnej i patriotycznej

Bądź na bieżąco!

Już po raz 11 pragniemy zgromadzić na polkowickiej ziemi dzieci i młodzież z Dolnego Śląska oraz innych zakątków naszej Ojczyzny, aby podziękować Panu Bogu za wolną Polskę i prosić Chrystusa przez orędownictwo Matki Bożej o wytrwanie i odwagę w głoszeniu Ewangelii w naszym codziennym życiu. Organizatorem jest Parafia Matki Bożej Królowej Polski w Polkowicach. Festiwalowi patronuje Biskup Legnicki Tadeusz Rybak.

Festiwal odbędzie się w sobotę 1 maja 2004 r.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Warunki uczestnictwa:

Do uczestnictwa w XI Festiwalu zapraszamy: zespoły i schole dziecięce i młodzieżowe pracujące na co dzień przy swoich parafiach. Uczestnicy Festiwalu w Polkowicach proszeni są o przygotowanie trzech utworów: o treści maryjnej, treści patriotyczno-narodowej oraz utworu o dowolnej tematyce religijnej (łączny czas występu nie może przekroczyć 12 minut). Kartę zgłoszenia (dostępna u organizatora) oraz teksty utworów prosimy przesyłać pod adresem organizatora do 25 kwietnia 2004 r. Dla wszystkich uczestników XI Festiwalu polkowickiego przewidujemy nagrody niespodzianki.

Organizatorzy zapewniają:

telefoniczne potwierdzenie uczestnictwa w festiwalu ciepły posiłek bezpłatny parking lokalnego opiekuna dla każdej grupy profesjonalny sprzęt nagłaśniający oraz możliwość podłączenia każdego instrumentu możliwość konsultacji z akustykiem Festiwalu możliwość uczestnictwa we Mszy św.

Adres korespondencji:
Parafia Matki Bożej Królowej Polski
ul. kard. Bolesława Kominka 1a
59-101 Polkowice
tel. (076) 724-44-00, fax (076) 724-44-03
W imieniu organizatorów zaprasza ks. Marian Kopko - proboszcz
Dyrektor artystyczny festiwalu mgr Sławomir Laskowski udziela wszelkich informacji pod numerem tel. 600932883,
e-mail: bellamusica@interia.pl, www.bellamusica.friko.pl

2004-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

W Biblii żniwo bywa obrazem czasu, w którym Pan zbiera swój lud i odsłania prawdę o człowieku

2026-01-15 09:19

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.

CZYTAJ DALEJ

Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?

2026-01-15 09:29

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».

CZYTAJ DALEJ

Realne ofiary politycznej fikcji

2026-01-31 07:00

Samuel Pereira

[ TEMATY ]

Samuel Pereira

Materiały własne autora

Samuel Pereira

Są takie momenty, kiedy państwo przestaje być abstrakcją z ustaw i konferencji prasowych, a staje się czymś brutalnie prostym: albo pomaga słabszym, albo ich porzuca. Fundusz Sprawiedliwości miał być jednym z tych miejsc, gdzie państwo nie dyskutuje, nie kalkuluje politycznie, tylko działa. Dziś staje się symbolem czegoś odwrotnego: ofiary przestępstw stały się realnym kosztem polityki zemsty.

Luty będzie kolejnym miesiącem bez wsparcia dla pokrzywdzonych. Konkurs, który miał zapewnić ciągłość pomocy od stycznia, znów przesunięto. Minister Waldemar Żurek nie dotrzymał kolejnego terminu. I nie jest już ważne, ile razy ogłaszano „przyspieszenie”, ile wydano na zewnętrzne firmy, ile razy zapewniano o porządkach. W praktyce wygląda to tak: potrzebujący zostali sami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama