Doskonalenie osoby ludzkiej i rozwój społeczeństwa należy postrzegać jako ściśle ze sobą powiązane: przeciwstawianie ich sobie lub rozdzielanie prowadziłoby do wypaczenia obu tych rzeczywistości. Historia, również ta najnowsza, wyraźnie potwierdza tę prawdę, dlatego nie możemy przestać przypominać za Ojcami Soboru Watykańskiego II, że „zasadą (...), podmiotem i celem wszystkich instytucji społecznych jest i powinna być osoba ludzka, zwłaszcza że ze swej natury niewątpliwie wymaga ona życia społecznego” (GS, 25). W tej perspektywie Gaudium et spes stwierdza, że różnorodności istniejącej między osobami i narodami na świecie nie należy postrzegać jako niebezpieczeństwa czy zagrożenia, lecz jako możliwość wzajemnego ubogacenia i rozwoju. (...) Trzeba coraz bardziej otwierać się na logikę wzajemności, dzielenia się i troski, podobnie jak dzieje się to między poszczególnymi członkami ludzkiego ciała. (...)

Ta wizja ludzkości jako „wspólnoty osób” jest cennym dziedzictwem, które pozostawił nam Sobór Watykański II. Pomaga ona każdemu z nas dokonywać rozeznania osobistego i wspólnotowego, aby odpowiedzialnie oceniać współczesne projekty społeczne i polityczne w świetle kryteriów godności osoby ludzkiej, sprawiedliwości społecznej oraz wolnego uczestnictwa w budowaniu dobra wspólnego. Przyszłość ludzkości zależy bowiem od zaangażowania każdego z nas we współpracę z Bogiem i z braćmi na rzecz budowania bardziej ludzkiego świata.

Audiencja generalna, 16 września 2026 r.

Kościół nie istnieje dla samego siebie, lecz po to, aby prowadzić każdą osobę do spotkania z Panem. Nie wystarczy zatem pytać, czy dane działanie jest dobrze zorganizowane, czy cieszy się udziałem wielu osób i czy jest prowadzone od wielu lat. Trzeba pytać, czy rzeczywiście prowadzi ono do Chrystusa, czy sprawia, że Ewangelia spotyka się z konkretnym życiem ludzi.

Przemówienie do zgromadzenia diecezjalnego Rzymu, 18 września 2026 r.

Uprawianie sportu oznacza poważne zaangażowanie i wysiłek, a następnie dzielenie się owocami własnej wytrwałości przez lojalność, zaufanie, otwartość, ducha zespołowego i odwagę. Wy to wszystko czynicie i pokazujecie piękno tego w naprawdę wyjątkowy sposób zarówno tym, którzy biorą udział w zawodach i je oglądają, jak i tym, którzy was znają i spotykają się z wami. (...) Nasz świat bardzo potrzebuje ludzi, którzy – tak jak wy – przypominają wszystkim, jakie są prawdziwe wartości życia; mężczyzn i kobiet, którzy swoim przykładem pokazują, że droga dzielenia się i miłości jest jedyną, która naprawdę prowadzi do szczęścia i pokoju.

Przemówienie do delegacji Special Olympics (organizacji, która organizuje igrzyska paraolimpijskie), 19 września 2026 r.

Bóg ma inne drogi i nowe zamysły także dla tych, którzy uważają się za pierwszych i sądzą, że sami zapracowali na to, kim są, oraz zasłużyli na to, co osiągnęli. Wszyscy natomiast zyskujemy radość, zrozumienie i przyszłość, kiedy prawo miłości przerywa logikę kalkulacji, doświadczenie miłosierdzia poszerza perspektywę zasługi, a dar pokoju kładzie kres rywalizacji i zbliża nas do siebie we wdzięczności. (...) Tam, gdzie z mocą wkracza Boża nowość, nie ma miejsca na zazdrość i podziały. Szukajmy więc Pana, dopóki pozwala się znaleźć, wzywajmy Go, dopóki jest blisko; porzućmy błędne drogi i nieprawe myśli.

Anioł Pański, 20 września 2026 r.