Fragment 19. rozdziału Księgi Wyjścia stanowi jeden z kluczowych tekstów odnoszących się do teologii przymierza w Pięcioksięgu: ukazuje przejście Izraela od doświadczenia wyzwolenia z Egiptu do ustanowienia relacji przymierza na Synaju. Izrael dociera na pustynię po wyjściu z Egiptu. Narracja podkreśla dynamikę wędrówki – wyjście nie jest jedynie ucieczką z niewoli, lecz jest też pielgrzymką ku spotkaniu z Bogiem.
Szczególną rolę w tym tekście odgrywa wyrażenie „dom Jakuba” (hebr. bet Ya‘aqov), które pojawia się jako określenie całej wspólnoty izraelskiej. Termin ten ma głębokie znaczenie teologiczne. Imię Jakub przywołuje patriarchę, którego historia jest naznaczona napięciem, walką i nawróceniem. W ten sposób staje się fundamentem tożsamości dwunastu pokoleń Izraela. Określenie „dom Jakuba” nie jest jedynie wzmianką etniczną, ale jest również teologicznym przypomnieniem ciągłości Bożej obietnicy. Wskazuje ono, że lud Synaju nie jest nową rzeczywistością, lecz stanowi wspólnotę zakorzenioną w obietnicach danych patriarchom. W tym sensie „dom” oznacza zarówno rodzinę, jak i wspólnotę przymierza, która ma wspólne dziedzictwo i tożsamość.
W dalszej części tekstu Bóg przypomina: „Widzieliście, co uczyniłem Egiptowi” oraz „jak niosłem was na skrzydłach orlich”. Obraz orlich skrzydeł wyraża zarówno opiekę, jak i dynamikę zbawienia – Bóg nie tylko wyzwala, ale prowadzi swój lud ku nowej rzeczywistości. Warunkowość przymierza zostaje tu wprowadzona przez strukturę obietnicy: jeśli Izrael będzie słuchał głosu Boga i strzegł przymierza, stanie się Jego szczególną własnością spośród wszystkich narodów.
W tym samym fragmencie pojawia się kluczowe określenie Izraela jako „szczególnej własności” (hebr. segullah), które wskazuje na relację wyjątkowej przynależności – nie w sensie wyłączności etnicznej, ale w sensie powołania do misji. Izrael zostaje wybrany nie po to, by się izolować, lecz w tym celu, by się stać pośrednikiem objawienia Boga wobec narodów.
Istotne jest również określenie Izraela jako „królestwa kapłanów i narodu świętego”. Kapłaństwo w tym ujęciu odnosi się nie do hierarchicznej struktury kultowej, lecz do pośrednictwa – cały lud ma uczestniczyć w przekazywaniu prawdy o Bogu przymierza, który zawsze wypełnia złożone obietnice.
W świetle tych treści wyrażenie „dom Jakuba” można rozumieć jako motyw teologiczny, który łączy patriarchalne korzenie z przymierzem synajskim. Jest to wspólnota odnajdująca swoje początki w historii Jakuba, a jednocześnie wchodząca w nową fazę tożsamości jako lud przymierza. Ten fragment Księgi Wyjścia ukazuje proces formowania się Izraela jako ludu poświęconego Bogu: od „domu” w sensie rodowym do „królestwa kapłanów” w sensie Bożego wyboru i obietnicy.
„Dom Jakuba” staje się wyrażeniem, które spina historię obietnicy z jej aktualizacją na Synaju. Podkreśla ono ciągłość, ale również przemianę: to ten sam lud, który teraz zostaje wezwany do nowej formy egzystencji – życia w przymierzu, które czyni go widzialnym znakiem obecności Boga w historii.
Ostatnia księga Nowego Testamentu – Apokalipsa św. Jana kojarzona jest z opisem końca czasów lub końca świata. To sprawia, że staje się ona dla nas tajemnicza, nawet przerażająca, a nagromadzone w niej symbole i wizje sprawiają wrażenie, iż niewiele możemy z jej treści zrozumieć.
Księga ta jednak, jako Objawienie św. Jana, odkrywa przed nami nowe rzeczywistości. Faktycznie Apokalipsa mówi o czasach Paruzji (powtórne przyjście Zmartwychwstałego), ale także o niebieskiej liturgii, o losie wierzących w Chrystusa w czasach eschatologicznych i o przemianie znanego nam świata. Odnowieniu wszystkiego poświęcony jest szczególnie 21. rozdział tej księgi. Święty Jan mówi, że widzi „ niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma”. Biblia zazwyczaj ukazuje ważne wydarzenia w historii zbawienia, posługując się obrazem stworzenia. Widzimy to już na początku Księgi Rodzaju. Bóg stwarza świat i człowieka, któremu ten stworzony świat poddaje. Gdy Bóg chce oczyścić ziemię ze zła, które jest na niej, zsyła potop i historia niejako zaczyna się od nowa. Tu opis biblijny powraca technicznie do terminologii znanej z opisu stworzenia. Podobny zabieg widzimy też przy przejściu przez Morze Czerwone, gdy zostaje stworzony lud Boży, co zostało potwierdzone pod Synajem, albo przy przejściu przez Jordan, gdy Izrael pod wodzą Jozuego wchodzi do ziemi obiecanej. Także powrót z niewoli babilońskiej ukazany jest jako nowe stworzenie, co zauważamy w Księdze Izajasza: „Oto Ja dokonuję rzeczy nowej” ( 43, 19). Tak zwany koniec naszych czasów ukazany jest więc w Apokalipsie jako nowe stworzenie. Jan Apostoł widzi nowe niebo i nową ziemię, inną niż my znamy. Potem słyszy głos Zasiadającego na tronie: „Oto czynię wszystko nowe” (Ap 21, 5a). Tę kategorię nowości wprowadza użyty tu przymiotnik kainos – nowy. Warto tu wspomnieć, że ideę nowości w języku greckim wyrażają dwa przymiotniki: neos i kainos. Przy czym pierwszy akcentuje zupełną nowość jakiejś rzeczy, coś, czego jeszcze nie było, co się dopiero pojawiło, przymiotnik kainos natomiast mówi o nowym znaczeniu lub nowych cechach znanej już rzeczy (nowość jakościowa). Słowa Zasiadającego na tronie: „Oto czynię wszystko nowe”, poprzedza tekst mówiący o ścisłej więzi między Bogiem a Jego ludem: „Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie „BOGIEM Z NIMI” (tamże 21, 3). Przywołana tu formuła Przymierza wskazuje na doskonałe wypełnienie Bożych obietnic, bo teraz Bóg już na zawsze będzie ze swoim ludem, otrze wszelką łzę z jego oczu, bo śmierci już nie będzie ani żałoby, ni krzyku, ni trudu, bo pierwsze rzeczy przeminęły. Bóg wypełnił swoją obietnicę daną już w raju (nie było tam ani śmierci, ani trudu czy smutku, tylko przyjaźń między Bogiem a pierwszymi rodzicami), że ta szczególna więź, utracona przez grzech, kiedyś powróci. Teraz, gdy dawne rzeczy minęły i nastały nowa ziemia i nowe niebo, Bóg na nowo jest ze swoim ludem, w nowy, doskonały sposób. Czekamy z utęsknieniem na wypełnienie tej wizji.
Około 2,2 tys. osób wzięło udział 19 września w dorocznym Szwajcarskim Marszu dla Życia w Zurychu. Tegoroczne wydarzenie odbyło się pod hasłem „Razem dla życia!” i koncentrowało się na znaczeniu rodziny oraz odpowiedzialności ojców.
Po raz szósty z rzędu władze Zurychu nie zezwoliły na przeprowadzenie marszu w centrum miasta, wskazując na zagrożenie ze strony kontrdemonstrantów. Organizatorzy zakwestionowali tę decyzję, argumentując, że inne demonstracje mogą odbywać się w centralnych częściach miasta.
Modlitwa, Eucharystia, adoracja, świadectwa, ale również muzyka elektroniczna, hip-hop i pop. VI Festiwal Mocy w Miejscu Piastowym po raz kolejny pokazał młodym, że wiara może być naturalną częścią ich codziennego życia. W szczytowym momencie wydarzenia uczestniczyło w nim około 1,5 tys. osób.
Tegoroczne spotkanie odbyło się w dniach 18–20 września pod hasłem „Świętość 2.0”. Patronem wydarzenia był św. Carlo Acutis – nastolatek, którego życie stało się przykładem łączenia wiary z zainteresowaniami, przyjaźnią i nowymi technologiami.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
