Pierwsza rocznica śmierci bp. Ryszarda Karpińskiego zgromadziła na modlitwie w archikatedrze biskupów, kapłanów, osoby życia konsekrowanego i świeckich.
Mszy św. z udziałem biskupów: Mieczysława Cisło, Józefa Wróbla, Artura Mizińskiego i Adama Baba przewodniczył abp Stanisław Budzik. – Wspominamy śp. bp. Ryszarda, który rok temu, w wigilię uroczystości Objawienia Pańskiego, powrócił do domu Ojca. Jesteśmy przekonani, że stanął twarzą w twarz z Bogiem. Dziękujemy za jego piękną posługę w naszej archidiecezji, w Kościele w Polsce i w Kościele powszechnym – powiedział metropolita. Nawiązując do pokłonu Trzech Króli, wskazał, że obraz biblijnych Mędrców ze Wschodu, wędrujących za gwiazdą do Betlejem i znajdujących cel wędrówki przed Jezusem, jest pięknym i głębokim symbolem drogi człowieka, który idzie przez całe życie za światłem wiary na spotkanie z Chrystusem.
Biskup Ryszard Karpiński rozpoczął swoją życiową wędrówkę 28 grudnia 1935 r. we wsi Rudzienko na terenie parafii Michów. Jak sam wspominał, szczęśliwym zrządzeniem Opatrzności trafił do gimnazjum biskupiego w Lublinie, a następnie, idąc za głosem Bożego powołania, do seminarium duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął w kwietniu 1959 r. Jako wyjątkowo zdolny kapłan został skierowany na studia biblijne na KUL i w Rzymie, gdzie wkrótce podjął pracę w watykańskiej komisji ds. migrantów i uchodźców. Mianowany przez św. Jana Pawła II biskupem, w 1985 r. powrócił do Lublina. – Przez niemal 4 dekady jako biskup pomocniczy lubelski gorliwie głosił Słowo Boże, sprawował sakramenty, budował wspólnotę wśród kapłanów i wiernych, wnosił optymizm w każde spotkanie, mobilizował do szukania nowych dróg ewangelizacji – powiedział abp Budzik. – Po przejściu na emeryturę nie przestał być aktywny w wymiarze diecezjalnym, krajowym i zagranicznym. Przez cały ten czas mogliśmy być świadkami jego niewyczerpanej energii pasterskiej, gorliwej miłości do Kościoła, walki z chorobą i cierpieniem oraz nigdy niegasnącej pogody ducha – podkreślił.
Rok temu bp Ryszard Karpiński spoczął w kryptach kościoła św. Piotra przy ul. Królewskiej w Lublinie, blisko katedry, z którą był związany przez 38 lat. – W miejscu oczekiwania na zmartwychwstanie śp. bp Ryszard uśmiecha się z portretu do odwiedzających go i modlących się, zapewniając, że śmierć, największy wróg nadziei, nie potrafi nam jej odebrać, bowiem jest ona ugruntowana w Słowie, które stało się Ciałem. Jezus Chrystus to nasza nadzieja. On dał wieczny pokój swojemu wiernemu słudze Ryszardowi – powiedział abp Stanisław Budzik. /buk
W ramach diecezjalnych mistrzostw w futsalu Rafał Patyra (drugi z lewej)
wystąpił w meczu towarzyskim
Jestem dumny z tego, że kroczę przez życie razem z Panem Bogiem – mówi Rafał Patyra, dziennikarz sportowy i prezenter telewizyjny.
Sport i wiara to świetny duet, który kapitalnie się uzupełnia. I sport i wiara, wymagają od człowieka szczerego zaangażowania; i w wierze i w sporcie trzeba być upartym, cierpliwym i konsekwentnym. Te obydwie wartości najlepiej poznawać i rozwijać w rodzinie. Sport to przede wszystkim naturalne zamiłowanie do ruchu, które powinno być zaszczepiane u dzieci najpierw przez rodziców. Każdy człowiek ma jakiś wspaniały, naturalny dar, który otrzymuje od Boga i zadaniem rodziców jest, aby pomóc dziecku ten dar odkryć i rozwinąć. Wszystkie dzieci przeżywają swój „złoty okres” rozwoju fizycznego; mają naturalną radość, którą czerpią z zajęć fizycznych. Warto zwracać na to uwagę, pielęgnować, podtrzymywać i rozwijać sportowe zainteresowania, a wówczas młody człowiek będzie przynosił radość i satysfakcję sobie i najbliższym.
Paweł toczy spór o to, kto jest dzieckiem Abrahama, i rozstrzyga go zdaniem-tezą: „ci, którzy polegają na wierze, ci są synami Abrahama”. Dowód prowadzi z Pisma: „uwierzył Abraham Bogu i zostało mu to policzone za sprawiedliwość” (Rdz 15,6). Abraham został usprawiedliwiony przed obrzezaniem i przed Prawem. Wiara jest starsza niż uczynki Prawa. Więcej, już w obietnicy „w tobie będą błogosławione wszystkie narody” Paweł czyta praewangelię. Pismo „przewidziało” usprawiedliwienie pogan z wiary i „wcześniej zapowiedziało Abrahamowi Ewangelię”. Antytezą błogosławieństwa wiary jest przekleństwo uczynków Prawa: „na tych wszystkich, którzy polegają na uczynkach wymaganych przez Prawo, ciąży przekleństwo”, bo Pwt 27,26 przeklina każdego, kto nie wypełnia wszystkiego. Logika jest bezlitosna. Prawo żąda całości, a całości nikt nie dźwiga. Kto więc buduje na własnym wykonaniu, buduje na fundamencie, który go oskarży. „A że w Prawie nikt nie osiąga usprawiedliwienia przed Bogiem, wynika stąd, że sprawiedliwy żyje dzięki wierze” (Ha 2,4), werset, który Paweł uczynił osią swojej teologii, a historia uczyniła osią sporów aż po Reformację. Rozwiązanie przychodzi w zdaniu o zamianie: „z tego przekleństwa Prawa Chrystus nas wykupił - stawszy się za nas przekleństwem, bo napisane jest: Przeklęty każdy, którego powieszono na drzewie” (Pwt 21,23). Czasownik exēgorasen pochodzi z języka wykupu niewolników. Chrystus zapłacił cenę, wchodząc sam pod przekleństwo wiszących na drzewie. Cel jest podwójny: „aby błogosławieństwo Abrahama stało się w Chrystusie Jezusie udziałem pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obiecanego Ducha”. Dzisiejszy patron, Wincenty Kadłubek, biskup krakowski, który złożył urząd i wstąpił do cystersów w Jędrzejowie, jest ilustracją tej samej hierarchii. Godności i dzieła, także tak wielkie jak jego Kronika, matka polskiej historiografii i prawniczej kultury (to on przechował dla nas pojęcie rzeczypospolitej), nie są tytułem przed Bogiem. Tym tytułem pozostaje wiara, która pod koniec życia wybiera mniszą celę.
Przygotowanie do małżeństwa, formacja na różnych etapach trwania związku, wsparcie w sytuacjach trudnych a także towarzyszenie w odkrywaniu, że małżeństwo może być drogą do świętości - to propozycja Kościoła skierowana do małżeństw. W ramach tej propozycji w Kościele w Polsce podejmowanych jest szereg inicjatyw, od tych wykraczających poza granice kraju po zupełnie lokalne, od pojedynczych wydarzeń po programy, które obejmują lata pracy, od tych zainicjowanych przez biskupów po te, które powstają oddolnie z potrzeby wiernych.
Kościół jest jedyną instytucją w Polsce zajmującą się przygotowywaniem par do bycia małżonkami i rodzicami. Każda diecezja określa ramy takiego przygotowania, które może odbywać się w najróżniejszej formie. Organizowane są weekendowe wyjazdy lub serie spotkań trwające kilka tygodni lub nawet kilka miesięcy. Można uczestniczyć w naukach, warsztatach czy rekolekcjach a czasem w programach, które zawierają wiele z tych elementów. Przewidziane są też spotkania w poradni rodzinnej. Wśród licznych propozycji można znaleźć katechezy prowadzone w języku angielskim, w wersji 35+, a w niektórych przypadkach - online.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
