Jest 1940 r. Rita – jak setki innych matek – wysyła syna z bombardowanego przez Niemców Londynu na wieś. Dziewięcioletni George nie chce na wieś, chce do matki (i dziadka) do Londynu, dlatego z narażeniem życia wyskakuje z pociągu, by wrócić. Po drodze spotka go sporo niebezpiecznych przygód. Gdy dotrze do Londynu, jest jeszcze gorzej. Ale zawsze udaje mu się wyjść obronną ręką. Jest o krok od domu i matki, która go szuka, dowiedziawszy się, że nie dotarł na wieś... Z bliska oglądają, a my wraz z nimi – potworności wojny, przepełnione schrony i wszechobecne zniszczenia.

Film miał potencjał, jednak poległ na tzw. postępie. Wojnę, ale i załamanie imperium brytyjskiego widzimy z perspektywy czarnoskórych, co nie byłoby złe, ale to, że bohaterami w bombardowanym mieście są tylko oni, z dodatkiem komunistów, to już mała przesada.