Śmiało można powiedzieć, że miejsce, które istnieje na pielgrzymkowej mapie Częstochowy od wielu lat, dzisiaj odżywa i staje się na nowo ważnym punktem nie tylko dla pielgrzymów, ale również dla grup, które poszukują przestrzeni z zapleczem duchowym.

Droga rozeznania

– Byłem na adoracji w mojej parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła i prosiłem Pana Boga o nową pracę, o coś nowego, co pozwoliłoby mnie „ruszyć”. Po zakończeniu zdążyłem tylko podjechać pod aptekę i od razu otrzymałem telefon od zaprzyjaźnionego księdza, który zapytał mnie, czy chciałbym zająć się domem pielgrzyma, będącym w posiadaniu księży chrystusowców. Wówczas poszukiwali osoby chętnej do zajęcia się placówką. Byłem wtedy bardzo zadziwiony i potrafiłem tylko powiedzieć: Panie Boże, to tak szybko... – wspomina początki swojej działalności w 2022 r. p. Marcin.

Obecny gospodarz opowiada o trudnych początkach, kiedy to miejsce było opuszczone. Jest przekonany, że to Pan Bóg postawił go w tym miejscu. Wskazywało na to wiele różnych znaków. – Modlitwa, sporo rozmów i jedno ze słów Bożych, które do mnie „przyszło”: „Ty masz płaszcz, bądź naszym wodzem; weź w ręce tę ruinę!” (por. Iz 3, 6), przekonały mnie do podjęcia decyzji. Nie chciałem tutaj przychodzić, ale coś mnie pchało. Zresztą jeden z kapłanów powiedział mi: „Skoro takie słowo Boże przyszło, to jak je przyjmiesz, może nie będzie łatwo, ale Pan Bóg będzie cię w tym wspierał” – opowiada Marcin Stefański.

Katolicki hotel

Jeszcze wszystkie prace nie zostały zakończone, a goście już zaczęli się pojawiać – nieoczekiwanie, bez reklamy i specjalnych starań. – Zadzwonił do mnie najpierw zaprzyjaźniony ks. Kuba, było to dosłownie chwilę po tym, jak podjęliśmy decyzję o objęciu placówki i jeszcze nie było nas na miejscu: „Wiesz, słyszeliśmy, że będziesz prowadził ten dom, i chcieliśmy zrobić rekolekcje”. Po tym telefonie powiedziałem: Panie Boże, jeżeli tak to się zaczyna, to idziemy w kierunku domu katolickiego, podtrzymujemy jego charakter. No i zapisałem pierwszą grupę na rekolekcje. Za chwilę zadzwonił jakiś ksiądz, który dostał od kogoś numer, i powiedział, że jedzie z grupą, a myśmy jeszcze malowali korytarz. No i tak to się zaczęło – wspomina gospodarz.

Przyjechała Matka Boża

Dom pielgrzyma odwiedziły kiedyś siostry pasjonistki w ramach dni skupienia. Kilka dni po zakończeniu ich pobytu do domu pielgrzyma przyszedł SMS od sióstr, czy gospodarze nie przyjęliby figury Matki Bożej, która do zakonnic trafiła w wyniku sprzedaży sąsiedniego domu przy jednym z ich klasztorów. – Odpisałem siostrom, że Matkę Bożą zawsze z otwartymi rękami przyjmę. Po kilku dniach zakonnice przywiozły figurę. Kiedy już Matka Boża przyjechała, zapytałem Ją: gdzie Ty chcesz być? I tak trafiłem do naszego lasku, który jest częścią kompleksu, i odnalazłem dwie brzozy pochylające się ku sobie – jak złożone ręce. Chwilę później, za sprawą br. Artura, kapucyna, którego poprosiłem o zrobienie kapliczki, Matka Boża stanęła w niej, dokładnie 15 sierpnia – wspomina p. Marcin. Staraniem pasjonistek udało się odnaleźć archiwalne zdjęcie z miejsca, gdzie początkowo stała figura, i tym samym odtworzyć Jej imię. Dzisiaj można odwiedzać w kapliczce Matkę Bożą Niepokalaną Arkę Ocalenia.

Z figurą Maryi związane jest już pierwsze świadectwo jednego z pielgrzymów, który poprosił o możliwość rozstawienia namiotu w ustronnym miejscu. – Powiedziałem: jak pan chce jakieś miejsce na uboczu, to proszę iść do naszego lasku. Poszedłem później zobaczyć, a on rozstawił namiot przy kapliczce i powiedział mi, że lepszego towarzystwa nie mógł sobie wymarzyć. Kiedy powrócił w tym roku, powiedział, że po pobycie u nas pojechał do Gidel i tam odbył swoją pierwszą spowiedź od czasów Pierwszej Komunii św., a potem przyjął sakrament bierzmowania, po którym rozpoczął się proces jego nawrócenia – wspomina gospodarz.

Wspólnota Kecharitomene

W domu pielgrzyma przy ul. Radomskiej znalazła swoje miejsce wspólnota Odnowy w Duchu Świętym Kecharitomene. Jest to młoda, istniejąca od roku, grupa modlitewna. Wspólnota zajmuje ważne miejsce w działalności domu, zabierając głos w sprawach związanych ze sferą sacrum placówki, które podejmuje gospodarz domu, będący również liderem wspólnoty. – Szukamy wspólnie rozwiązań na daną sytuację czy okoliczność. Jeśli zaczyna się dziać coś pozytywnego, to widzimy w tym błogosławieństwo Pana Boga, a jak jest opór, to szukamy innych rozwiązań. Uczy nas to pokory, że jak coś nie wychodzi i zaczynamy upadać, tonąć, trzeba wyciągać ręce, patrzeć w górę i prosić Pana Boga o wsparcie. Jeżeli to jest Jego dzieło, jeżeli naprawdę dobrze rozeznaliśmy, czy nasze natchnienie było właściwe, to prosimy Go o pomoc w zrealizowaniu, żebyśmy nie brali tego sami na swoje barki, bo sami nie damy rady. I tak wygląda to w praktyce. To jest trochę jak chodzenie po wodzie, bo nie wiemy, dokąd nas to poprowadzi.

Mojżeszowy wąż

Wewnątrz domu pielgrzyma znajdziemy kaplicę Najświętszej Maryi Królowej Polski. W ogrodzie znajdują się figury św. Jana Pawła II i bł. Karoliny Kózkówny oraz wspomniana kapliczka pośród brzóz. Najmłodszym przedsięwzięciem placówki jest krzyż, który stanął w ogrodzie. Warto wspomnieć, że droga do jego postawienia również była ciekawa. – Jedna z pań podczas spotkania wspólnoty Kecharitomene powiedziała: „Wszyscy krzyże zdejmują, to my podniesiemy krzyż”. I tak stanął krzyż z zapisanym słowem Bożym skierowanym do Mojżesza, że każdy, kto na niego spojrzy, zostanie uzdrowiony. I z taką wiarą był stawiany – podkreśla p. Marcin.

Goście

– Trafiliśmy tutaj trochę przypadkiem, bo naszą grupę zawiązaliśmy bardzo późno i dopiero we wrześniu zaczęliśmy szukać miejsca; prosiliśmy Ducha Świętego, żeby pomógł w poszukiwaniach. Znalezienie miejsca w tak krótkim czasie było prawie niemożliwe – relacjonuje Łukasz Domagała, który przyjechał z grupą sześćdziesięciu osób przygotowujących się do Pierwszej Komunii św. we wspólnotach rodzinnych. I dodaje: – Jesteśmy naprawdę wdzięczni, jesteśmy wszyscy zadowoleni i podbudowani pobytem w tym miejscu.

Opieka duszpasterska

Ksiądz Janusz Wojtyla jest odpowiedzialny duszpastersko za dom pielgrzyma i uczestniczył w powstawaniu tego miejsca na drugim etapie życia domu. Księża chrystusowcy obecni byli w tym miejscu na wiele lat, zanim został proboszczem parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła. – Bardzo się cieszę, że ten dom spełnia charyzmat, który też był w posłudze księży chrystusowców. Są tu spotkania nie tylko związane z przyjazdem na Jasną Górę, ale także rekolekcje dla zorganizowanych grup, dni skupienia, a więc jest pewna kontynuacja.

Biskup Andrzej Przybylski przypomina, że jest to jeden z wielu domów rekolekcyjnych, domów pielgrzyma w naszym mieście. – Z tym że domy mogą być różne, mogą być tylko miejscem noclegu, który nie jest związany z sanktuarium, a są domy będące zapleczem duchowym dla pielgrzymów. I to jest chyba cechą tego domu, że jest gościnny, panuje w nim domowa atmosfera, ale przede wszystkim jest uduchowiony. Tutaj są wspólnoty modlitewne, tu też często się modlimy o dary Ducha Świętego i dla gości, i dla Częstochowy, i dla tych, którzy się tutaj modlą. Tutaj dzieją się różne duchowe rzeczy, bo pamiętajmy, że pielgrzymi nie tylko idą na Jasną Górę i tam czerpią z kontaktu z Bogiem, ale również czynią to w miejscach, w których mieszkają. I właśnie tutaj mieszkają pod jednym dachem z Najświętszym Sakramentem – wyjaśnia biskup.