Erygował je 10 marca dekretem biskup płocki Szymon Stułkowski, z nadzieją, że przykład życia św. Apolonii „będzie drogą do realizacji powołania do świętości”. Inicjatorem powstania wspólnoty był proboszcz parafii ks. Adam Zaborowski.
Mszy św. z okazji erygowania bractwa przewodniczył biskup pomocniczy Mirosław Milewski. Przypomniał, że czwarta niedziela Wielkiego Postu niesie przesłanie radości z powodu zbliżającej się Paschy Jezusa Chrystusa. – Przeciwieństwem miłości i światła jest ciemność, życie bez Boga. Współczesny świat, niestety, gloryfikuje antywartości. Dobro często bywa wyśmiewane, odrzucane i ukrywane, jakby należało się go wstydzić. Zamiast cywilizacji miłości i życia promuje się cywilizację zła i śmierci – zauważył bp Milewski. Kaznodzieja wyraził radość z tego, że rozpoczęcie działalności duszpasterskiej Bractwa św. Apolonii to kolejny etap w procesie starań o powstanie w przyszłości w Borkowie sanktuarium ku czci św. Apolonii, patronki stomatologów. Za tę inicjatywę podziękował proboszczowi i członkom bractwa.
Bractwo św. Apolonii jest wspólnotą modlitewno-ewangelizacyjną, mogą do niej należeć zarówno osoby duchowne, jak i świeckie, które przez modlitwę, formację, pracę i zaangażowanie pragną szerzyć dla dobra Kościoła i ojczyzny kult św. Apolonii oraz związane z nim wartości. Główne cele bractwa to m.in.: pomoc w dążeniu do świętości jego członków przez naśladowanie Jezusa Chrystusa, którego chwała jaśnieje w cnotach św. Apolonii z Aleksandrii, męczennicy, duchowe i duszpasterskie wsparcie środowiska medycznego w posłudze chorym, zwłaszcza cierpiącym na schorzenia głowy i jamy ustnej.
Siedem sióstr ze Zgromadzenia Sióstr Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa, czyli sióstr pasjonistek, obchodziło w domu macierzystym w Płocku jubileusz swoich ślubów wieczystych. Eucharystii z tej okazji przewodniczył biskup płocki Szymon Stułkowski, a koncelebrowało ją czternastu księży: - Jesteście ziarnem Pana Boga, które ma obumrzeć, aby naprawdę żyć i owocować – powiedział biskup.
Bp Szymon Stułkowski przewodniczył uroczystej Eucharystii w kaplicy domu sióstr pasjonistek przy ul. Sienkiewicza 24 w Płocku, który jest ich domem macierzystym. Podziękował siostrom za dar życia w zakonie. Podkreślił, że „konsekracja jest potwierdzeniem i podkreśleniem przyjętego chrztu św.”.
Pierwsza Księga Królewska zaczyna się od sceny przekazania władzy. 1 Krl 2 należy do opowiadania o królach, które badacze nazywają historią deuteronomistyczną (od Pwt po 2 Krl). W tym nurcie miarą władcy staje się wierność Torze. Testament Dawida brzmi jak mowa pożegnalna. Formuła „idę drogą całej ziemi” przypomina, że także król wchodzi w los każdego człowieka. Dawid mówi do Salomona językiem przymierza: strzeż nakazów Pana, chodź Jego drogami, zachowuj ustawy i przykazania zapisane w Prawie Mojżesza. Słownictwo poleceń tworzy szeroki katalog: ustawy, przykazania, prawa, nakazy. Taki zestaw obejmuje całe życie, nie tylko kult i nie tylko politykę. Czasownik „strzec” sugeruje czujność i troskę. Pwt 17 stawia królowi podobne zadanie: władza dojrzewa pod Słowem, nie ponad nim. Wezwanie „bądź mocny i bądź mężem” opisuje odwagę moralną. Kończy się czas ojca. Zaczyna się czas decyzji syna. W tle stoi obietnica dana Dawidowi o trwałości jego „domu” (hebr. bajit), rozumianego jako dynastia. To samo słowo w Biblii oznacza także świątynię. Ta podwójna perspektywa prowadzi ku budowie przybytku w Jerozolimie i ku pytaniu o wierność rodu Dawida. Notatka o czterdziestu latach panowania Dawida ma charakter królewskiego epitafium, typowego dla Ksiąg Królewskich. Tradycja podaje podział tego czasu na Hebron i Jerozolimę. Zdanie o umocnieniu królestwa Salomona otwiera perspektywę mądrości i pokoju, a także prób serca. Augustyn widzi w obietnicach dane Dawidowi wskazanie na Chrystusa. Zauważa obraz przyszłości w Salomonie; pokój wpisany w imię i budowę świątyni. Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”.
Opowiadam o Alexisie Carrelu: racjonaliście, który jedzie do Lourdes przekonany, że zobaczy zbiorową histerię… a wraca wstrząśnięty tym, czego był świadkiem. I zadaje Bogu jedno z najuczciwszych pytań, jakie można zadać: „Jeśli to Twoje działanie – pozwól mi dopisać lepszy rozdział do mojego życia.”
Później wejdziemy w Ewangelię (J 9), gdzie pada pytanie, które każdy z nas zna aż za dobrze: „Dlaczego ja? Kto zawinił?”
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
