Pierwsze czytanie z Księgi Królewskiej ukazuje nam postać króla Salomona modlącego się o dar mądrości, aby lepiej rządzić ludem i przewodzić mu. Prośba ta spotyka się z przychylną odpowiedzią Boga, który chwali wspaniałomyślną postawę króla i spełnia jego pragnienie: daje mu serce mądre i rozsądne do wypełniania monarszych obowiązków. Przyjrzyjmy się bliżej postaci króla Salomona.
Na kartach Pisma Świętego Salomon jest przede wszystkim symbolem mądrości – mądrości życiowej, która wyraża się w podejmowaniu właściwych decyzji. Przykładem tego jest historia sporu między dwiema kobietami, które twierdziły, że są matkami tego samego dziecka. Salomon z łatwością rozwiązuje konflikt, nakazując przeciąć dziecko na pół i podzielić je między dwie kobiety. Ta, która pragnie ocalić życie dziecka, jest jego prawdziwą matką (por. 1 Krl 3, 16-28).
Salomona tradycyjnie uważa się za autora kilku ksiąg biblijnych należących do zbioru pism mądrościowych Starego Testamentu: Księgi Przysłów, Pieśni nad Pieśniami oraz Księgi Koheleta. Tradycja wiąże postać Salomona z darem mądrości, czyli rozumnym postępowaniem opartym na bojaźni Bożej. Taka mądrość polega na odczytywaniu wszystkich wydarzeń w świetle Bożego słowa oraz na podejmowaniu decyzji na podstawie prawa Bożego.
Reklama
Czasy Salomona przypadają na okres największego rozkwitu Królestwa Izraela. Jego 40-letnie panowanie charakteryzowało się przepychem i bogactwem właściwym wschodniemu monarsze. Izrael cieszył się wówczas pokojem i bezpieczeństwem. Najważniejszym projektem Salomona była budowa świątyni jerozolimskiej. Zgodnie z proroctwem Natana to właśnie Salomon, syn Dawida, miał zrealizować to fundamentalne dla religii Izraela przedsięwzięcie. Wybudował on także pałac królewski, umocnił wiele fortyfikacji na terenie królestwa, polecił też skonstruować port nad Morzem Czerwonym w Ezion-Geber.
Życie Salomona naznaczone zostało jednak również grzechem i upadkiem. Liczne żony Salomona odwróciły serce króla od Boga Izraela na rzecz obcych bogów. Stawiał im świątynie, odwodząc w ten sposób lud od kultu prawdziwego Boga. To naganne postępowanie wymienione jest jako jedna z przyczyn Bożego gniewu, który ostatecznie doprowadził do podziału Izraela na dwa królestwa po śmierci Salomona.
Historia życia króla Salomona w całej swojej złożoności ukazuje przede wszystkim prymat Bożego miłosierdzia w życiu człowieka. Salomon – obdarzony błogosławieństwem i mądrością, organizator i budowniczy, ale także upadający grzesznik. Na każdym etapie jego życia obecny jest Bóg. Tak o Salomonie mówi autor Mądrości Syracha: „Pan jednak nie pozbawił go miłosierdzia swego i nie cofnął żadnego słowa ani nie odmówił wybranemu swemu potomka, i nie zatracił potomstwa tego, który Go umiłował” (por. Syr 47, 22). Boża wierność i miłosierdzie nieskończenie przewyższają ludzką słabość. Tego uczy historia życia Salomona, tego uczy historia każdego z nas.
Zbliża się ku końcowi, ogłoszony jeszcze przez papieża Benedykta XVI, Rok Wiary. Było to wyzwanie odnoszące się do wszystkich członków Kościoła - duchowieństwa i wiernych świeckich. Wielu z nas głębiej zastanowiło się nad znaczeniem wiary w swoim życiu, podejmowało konkretne postanowienia i ofiary, kapłani zaś myśleli, jak jeszcze skuteczniej budzić wiarę w społeczeństwie, wśród ludzi w różnym stopniu zainteresowanych religią. Odbywały się też różnego rodzaju zebrania, spotkania i sympozja, na których podejmowano tematykę związaną z wiarą, a rekolekcjoniści prowadzili ćwiczenia duchowne, pogłębiając temat. Z pewnością ciekawa byłaby ankieta o tym, na ile Rok Wiary przyczynił się do ożywienia życia religijnego, modlitwy i do powstania nowych pomysłów związanych z ewangelizacją świata, może zresztą takie badania już przedsięwzięto. Ciekawe jest również, jak Rok Wiary zaznaczył się w pracy katolickich redakcji, czy w jakiś sposób przyczyniły się one do rozwoju myśli religijnej i religijności społeczeństwa.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
Procesja z relikwiami świętych i błogosławionych, uroczysta Eucharystia oraz posadzenie „lipy jackowej” złożyły się na obchody 800-lecia przybycia dominikanów do Sandomierza.
Jubileuszowe uroczystości rozpoczęły się procesją, która wyruszyła z Bazyliki Katedralnej do kościoła św. Jakuba Apostoła. Przewodniczył jej Biskup Sandomierski Krzysztof Nitkiewicz. Razem z nim podążał w procesji Prowincjał Polskich Dominikanów o. Łukasz Wiśniewski OP, Dominikanie z całego kraju i schola dominikańska, kapłani dekanatu sandomierskiego, klerycy i siostry zakonne, wicemarszałek województwa świętokrzyskiego, starosta sandomierski, burmistrz Sandomierza oraz mieszkańcy Sandomierza.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
