Mieszkańcy stawiali telewizory w oknach, żeby kłamliwe informacje na temat tego, co się dzieje w Polsce, na świecie i w Kościele, szły w kosmos, a sami wychodzili całymi rodzinami na ulicę – powiedział ks. Andrzej Krasowski.
Mszą św. sprawowaną w kościele Najświętszej Marii Panny Matki Kościoła rozpoczęły się obchody 41. rocznicy „Świdnickich spacerów”. 5 lutego Liturgia pod przewodnictwem ks. Andrzeja Krasowskiego zgromadziła mieszkańców miasta oraz przedstawicieli różnego szczebla władz i organizacji z posłem Arturem Soboniem i burmistrzem Waldemarem Jaksonem. – Cieszę się, że trwa pamięć o ważnych wydarzeniach z historii Świdnika – powiedział ksiądz proboszcz.
Reklama
Po robotniczych strajkach z lipca 1980 r. najsławniejsze są wydarzenia z lutego 1982 r. Jak przypomniał duszpasterz, pracownicy wytwórni sprzętu komunikacyjnego, mocni nie tylko liczebnością, ale też wiarą, w trudnym czasie zniewolenia komunistycznego podejmowali szereg inicjatyw i protestów, które zwracały uwagę na godność każdego człowieka; byli siłą i nadzieją miasta, regionu oraz całej ojczyzny. W lutym 1982 r., w porze nadawania reżimowego programu informacyjnego rozpoczęli „Świdnickie spacery”. – Mieszkańcy stawiali telewizory w oknach, żeby kłamliwe informacje na temat tego, co się dzieje w Polsce, na świecie i w Kościele, szły w kosmos, a sami wychodzili całymi rodzinami na ulicę. Takim zachowaniem chcieli pokazać, że są inne wartości, niż te powielane przez komunistów – przypomniał ksiądz proboszcz. Z perspektywy czasu wydaje się, zwłaszcza młodemu pokoleniu, że akcja ta była łagodną formą protestu, jednak cztery dekady temu rodziła poważne konsekwencje dla mieszkańców miasta. Ówczesny proboszcz ks. Jan Hryniewicz w parafialnej kronice zapisał, że gdy tylko rozeznał sytuację i dostrzegł, jak poważne konsekwencje grożą tym, którzy biorą udział w spacerach, łącznie z wyrzuceniem z pracy, a nawet narażaniem zdrowia i życia, poprosił o zakończenie akcji. – Ile istnień ludzkich zostało wtedy uratowanych, dowiemy się dopiero w niebie – powiedział ks. Andrzej Krasowski. – Pamiętajmy o tamtych czasach i dziękujmy za wiarę tych, którzy w „Świdnickich spacerach” wyrażali przede wszystkim miłość do Boga i do naszej ojczyzny – zaapelował duszpasterz.
W drugiej części obchodów kolejnej rocznicy „Świdnickich spacerów” odbył się koncert Helicopters Brass Orchestry pod kierunkiem Rafała Maruszaka oraz symboliczny spacer ul. Niepodległości, zakończony złożeniem kwiatów oraz odśpiewaniem hymnu przy pomniku „Świdnickich spacerów”.
Antykomunistyczna akcja, zainicjowana przez działaczy podziemnej Solidarności jako wyraz protestu przeciwko propagandzie i nierzetelności mediów, zjednoczyła tysiące osób. Po kilku dniach spacery w porze nadawania „Dziennika Telewizyjnego” odbywały się już nie tylko w Świdniku, ale też w innych miastach regionu i Polski. Mówiło o tym Radio Wolna Europa. Mimo restrykcji, które polegały na wyłączaniu wody i prądu, ale też na brutalnych zatrzymaniach, po ulicach miast spacerowały całe rodziny. Mieszkańcy miasta nie ugięli się; stanęli solidarnie po stronie prawdy i ostatecznie zwyciężyli. Ta historia, pielęgnowana i przekazywana kolejnym pokoleniom, buduje tożsamość miasta i regionu.
Odsłonięcie tablicy odbyło się w Zespole Szkół w Siemiatyczach
Przy Zespole Szkół w Siemiatyczach odsłonięto tablicę upamiętniającą członków młodzieżowych organizacji antykomunistycznych.
Dwie takie organizacje działały w latach powojennych na terenie Siemiatycz i Drohiczyna: „Polscy Bojownicy Socjalizmu” i „Komitet Wolności Narodu Polskiego – Młode Orły”. Ich członkowie prowadzili proste i spontaniczne akcje: zrywali plakaty, przygotowywali ulotki. Milicja i UB szybko trafiły na ich ślady, a młodzi ludzie za swoje działania zapłacili wysoką cenę. Dla upamiętnienia tamtych wydarzeń na ścianie siemiatyckiego liceum umieszczono pamiątkową tablicę. W uroczystościach brali udział ostatni żyjący członkowie organizacji – Czesław Miłkowski i Czesław Dawidziuk oraz rodziny, tych którzy nie doczekali tej chwili.
Św. Jan Nepomucen urodził się w Pomuku (Nepomuku) koło Pragi.
Jako młody człowiek odznaczał się wielką pobożnością i religijnością.
Pierwsze zapiski o drodze powołania kapłańskiego Jana pochodzą z
roku 1370, w których figuruje jako kleryk, zatrudniony na stanowisku
notariusza w kurii biskupiej w Pradze. W 1380 r. z rąk abp. Jana
Jenzensteina otrzymał święcenia kapłańskie i probostwo przy kościele
św. Galla w Pradze. Z biegiem lat św. Jan wspinał się po stopniach
i godnościach kościelnych, aż w 1390 r. został mianowany wikariuszem
generalnym przy arcybiskupie Janie. Lata życia kapłańskiego św. Jana
przypadły na burzliwy okres panowania w Czechach Wacława IV Luksemburczyka.
Król Wacław słynął z hulaszczego stylu życia i jawnej niechęci do
Rzymu. Pragnieniem króla było zawładnąć dobrami kościelnymi i mianować
nowego biskupa. Na drodze jednak stanęła mu lojalność i posłuszeństwo
św. Jana Nepomucena.
Pod koniec swego życia pełnił funkcję spowiednika królowej
Zofii na dworze czeskim. Zazdrosny król bezskutecznie usiłował wydobyć
od Świętego szczegóły jej spowiedzi. Zachowującego milczenie kapłana
ukarał śmiercią. Zginął on śmiercią męczeńską z rąk króla Wacława
IV Luksemburczyka w 1393 r. Po bestialskich torturach, w których
król osobiście brał udział, na pół żywego męczennika zrzucono z mostu
Karola IV do rzeki Wełtawy. Ciało znaleziono dopiero po kilku dniach
i pochowano w kościele w pobliżu rzeki. Spoczywa ono w katedrze św.
Wita w bardzo bogatym grobowcu po prawej stronie ołtarza głównego.
Kulisy i motyw śmierci Świętego przez wiele lat nie był znany, jednak
historyk Tomasz Ebendorfer około 1450 r. pisze, że bezpośrednią przyczyną
śmierci było dochowanie przez Jana tajemnicy spowiedzi. Dzień jego
święta obchodzono zawsze 16 maja. Tylko w Polsce, w diecezji katowickiej
i opolskiej obowiązuje wspomnienie 21 maja, gdyż 16 maja przypada
św. Andrzeja Boboli. Jest bardzo ciekawą kwestią to, że kult św.
Jana Nepomucena bardzo szybko rozprzestrzenił się na całą praktycznie
Europę.
W wieku XVII kult jego rozpowszechnił się daleko poza
granice Pragi i Czech. Oficjalny jednak proces rozpoczęto dopiero
z polecenia cesarza Józefa II w roku 1710. Papież Innocenty XII potwierdził
oddawany mu powszechnie tytuł błogosławionego. Zatwierdził także
teksty liturgiczne do Mszału i Brewiarza: na Czechy, Austrię, Niemcy,
Polskę i Litwę. W kilka lat potem w roku 1729 papież Benedykt XIII
zaliczył go uroczyście w poczet świętych.
Postać św. Jana Nepomucena jest w Polsce dobrze znana.
Kult tego Świętego należy do najpospolitszych. Znajduje się w naszej
Ojczyźnie ponad kilkaset jego figur, które można spotkać na polnych
drogach, we wsiach i miastach. Często jest ukazywany w sutannie,
komży, czasem w pelerynie z gronostajowego futra i birecie na głowie.
Najczęściej spotykanym atrybutem św. Jana Nepomucena jest krzyż odpustowy
na godzinę śmierci, przyciskany do piersi jedną ręką, podczas gdy
druga trzyma gałązkę palmową lub książkę, niekiedy zamkniętą na kłódkę.
Ikonografia przedstawia go zawsze w stroju kapłańskim, z palmą męczeńską
w ręku i z palcem na ustach na znak milczenia. Również w licznych
kościołach znajdują się obrazy św. Jana przedstawiające go w podobnych
ujęciach. Jest on patronem spowiedników i powodzian, opiekunem ludzi
biednych, strażnikiem tajemnicy pocztowej.
W Polsce kult św. Jana Nepomucena należy do najpospolitszych.
Ponad kilkaset jego figur można spotkać na drogach polnych. Są one
pamiątkami po dziś dzień, dawniej bardzo żywego, dziś już jednak
zanikającego kultu św. Jana Nepomucena.
Nie ma kościoła ani dawnej kaplicy, by Święty nie miał
swojego ołtarza, figury, obrazu, feretronu, sztandaru. Był czczony
też jako patron mostów i orędownik chroniący od powodzi. W Polsce
jest on popularny jako męczennik sakramentu pokuty, jako patron dobrej
sławy i szczerej spowiedzi.
Choć miasto jest otwarte na nietypowe ceremonie w plenerze, lokalne władze kategorycznie odrzucają możliwość rejestracji zagranicznych aktów małżeństw osób tej samej płci. Burmistrz Zakopanego Łukasz Filipowicz podkreśla, że dopóki nie nastąpi zmiana krajowego ustawodawstwa, tamtejszy Urząd Stanu Cywilnego nie dokona żadnej takiej transkrypcji - informuje portal zakopane.naszemiasto.pl.
W kontekście ogólnokrajowych dyskusji światopoglądowych pojawia się pytanie, jak zakopiański Urząd Stanu Cywilnego zareaguje, gdy wpłynie do niego wniosek o transkrypcję (czyli wierne i literalne przeniesienie treści zagranicznego dokumentu stanu cywilnego do polskiego rejestru) aktu małżeństwa jednopłciowego zawartego poza granicami Polski.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.