Tegoroczna edycja przebiegała pod hasłem: „Młodość i świętość – wczoraj, dziś i jutro”.
Bohaterami olimpiady były młode osoby, które choć żyły krótko, zdołały swoim życiem ukazać przyjaźń z Bogiem. Jednym z nich był niedawno beatyfikowany Carlo Acutis, którego mottem życia były słowa: „Nie zmarnować ani minuty”. To młody, radosny włoski nastolatek, który wykorzystywał możliwości internetu do tego, by spotykać się z rówieśnikami, inspirować dobrem i opowiadać o Bogu. Ciężka choroba zakończyła jego krótkie życie, które mimo to było intensywne, piękne i pełne wiary.
Pytania testowe nie należały do łatwych, a uczestnicy musieli poświęcić wiele czasu na naukę czytania i zrozumienia Pisma Świętego oraz na poznanie życia i działalności bohaterów olimpiady.
Olimpiada Wiedzy Religijnej w diecezji łowickiej jest organizowana niemal od początku jej istnienia, czyli prawie 30 lat, i jest skierowana do uczniów szkół podstawowych, a zwłaszcza klas VII i VIII (dawnych klas gimnazjalnych). Finał dekanalny odbył się w Makowie. Test pisali uczniowie, którzy osiągnęli najlepsze wyniki na etapie szkolnym, odbywającym się na początku listopada w poszczególnych szkołach na terenie dekanatu Skierniewice – św. Jakub, do którego należy również makowska parafia. Ośmioro najlepszych uczniów szkół z terenu kilku parafii rywalizowało o awans do etapu diecezjalnego, który będzie jednocześnie finałowym etapem olimpiady.
Etap finałowy OWR odbędzie się 15 marca w Łowiczu.
Znamy lauraetów piłki nożnej halowej wśród Liturgicznej Służby Ołtarza diecezji łowickiej w kategorii lektor młodszy.
Młodzi piłkarze zmierzyli się podczas zawodów XXI Grand Prix Diecezji Łowickiej Liturgicznej Służby Ołtarza w piłce nożnej halowej o Puchar Biskupa Łowickiego w kategorii lektor młodszy. Jest to coroczna rywalizacja sportowa dzieci i młodzieży na najwyższym poziomie trudności. Mistrzostwa mają na celu budowanie więzów jedności, przyjaźni i koleżeństwa oraz wspólnoty wśród tych, którzy podjęli się liturgicznej służby. To też nauka współpracy, wzajemnego zaufania i tolerancji wobec siebie.
W sobotę 17 stycznia w kościele Santa Maria alle Fornaci, tuż obok Watykanu, odprawiono Mszę św. żałobną.
Obecność pięciu kardynałów: Pietro Parolina, watykańskiego Sekretarza Stanu; Stanisława Dziwisza, krakowskiego arcybiskupa seniora; Konrada Krajewskiego, jałmużnika papieskiego; Jamesa Michaela Harveya, archiprezbitera bazyliki św. Pawła za Murami; Beniamina Stelli, emerytowanego prefekta Kongregacji ds. Duchowieństwa; arcybiskupów Edgara Peña Parry, substytuta ds. ogólnych Sekretariatu Stanu; i Richarda Gallaghera, sekretarza ds. relacji z państwami; oraz dziesiątek prałatów i księży świadczyła o tym, że był to pogrzeb wyjątkowej osoby. Rzeczywiście, pożegnano zmarłego 15 stycznia Angelo Gugela, historycznego kamerdynera trzech Papieży: Jana Pawła I, Jana Pawła II i Benedykta XVI. Wcześniej służył on w Żandarmerii Watykańskiej i pracował w Gubernatorstwie Państwa Watykańskiego. Kamerdyner jest jedną z osób pracujących w Domu Papieskim i jest do bezpośredniej dyspozycji Papieża w każdej chwili, gdy jest to potrzebne. Angelo czasami usługiwał też przy stole. Natomiast podczas podróży zajmował się bagażem Papieża. Towarzyszył mu podczas audiencji - na przykład trzymał tacę z różańcami, które Papież rozdawał swoim gościom, i zajmował się prezentami, które ludzie przynosili Ojcu Świętemu. Podczas wakacji Jana Pawła II w górach Angelo spędzał większość czasu u jego boku. Zawsze był z Papieżem, wraz z sekretarzem papieskim i żandarmami, którzy zapewniali mu bezpieczeństwo. Jego praca stała się nieodzowna, gdy Papież nie mógł już poruszać się samodzielnie. Na licznych fotografiach tuż obok Jana Pawła II widać u jego boku kamerdynera - Angelo stał się „cieniem papieża”.
Filmu o Orzechu nie da się po prostu „obejrzeć”. On się człowiekowi przydarza – jak rozmowa, w którą wchodzi się niechcący, a wychodzi z niej z poczuciem, że ktoś właśnie pociął nasze życie na głębsze warstwy i uparcie domaga się prawdy.
Największym komplementem, jaki ks. Kazimierz Orzechowski, słynny duszpasterz akademicki z Wrocławia, wystawił twórcom filmu „Orzech. Zawsze chciałem być z ludźmi”, było zdanie: „Dobrze, że nie zrobiliście laurki.” Nie chciał pomników za życia, nie znosił stawiania go na piedestale – nawet krasnal „Orzech” musiał mieć odsłonięte, „pięknie wypiętrzone czoło”, a nie czapkę na oczach. Wolał, by przypominano go raczej jako tego, który potrafił huknąć z ambony, niż jako grzeczny portret w pozłacanej ramie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
