Z encyklopedii dowiadujemy się, że ekumenizm, ekumienia – to dzieło pojednania lub zjednoczenia Kościołów chrześcijańskich i samych chrześcijan. O pojednaniu Kościołów była i będzie mowa niejeden raz m.in. z okazji Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan. Rzadziej zaś usłyszymy o samych ludziach, choćby o takim ekumenizmie międzypokoleniowym. I tę lukę chciałabym w kilku słowach wypełnić. A na początek odwołam się do listu mojej niezawodnej Korespondentki z południa Polski. Oto opis jednego ze świątecznych dni, które minęły:

„Wczoraj dzień wypełniony, rano kościół, potem pojechaliśmy po wnuczkę, radość była wielka! Wreszcie po drodze pojechaliśmy na cmentarz – mały spacerek i niekończące się pytania wnuczki, czy jedna osoba może mieć kilka grobów? ... Potem skoki, oczywiście wszyscy, zabawa, i po kolacji ja już wysiadłam,  a wnuczka z dziadkiem poszli jeszcze układać puzzle…  Zaglądam i pewnie śpią w pokoju z puzzlami, tak może być… Posiedzę i pójdę ja także, ale czy zasnę?”.

Na miejscu mojej Korespondentki szczególnie zastanawiałabym się nad odpowiedzią dla wnuczki, czy jedna osoba może mieć kilka grobów. A co Państwo o tym myślą?

I jeszcze zakończenie tych rozważań, już w szkole….

– Kto z was zrobił dobry uczynek? – pyta pani nauczycielka.

– Mnie udały się dwa.

– Jakie, Jasiu?

– W sobotę pojechałem do babci i babcia bardzo się ucieszyła.

– A drugi?

– W niedzielę wyjechałem od babci i babcia ucieszyła się jeszcze bardziej...