Malarstwo, rzeźba, literatura, film – we wszelkich aspektach naszej kultury dostrzeżemy odniesienia do Bożych posłańców.
Renesansowi mistrzowie malarstwa upowszechnili klasyczny już wizerunek anioła jako uskrzydlonego mężczyznę w lśniących szatach. Nie zawsze jednak tak było. We wczesnochrześcijańskiej sztuce anioły przedstawiano jako młodzieńców bez skrzydeł, czego przykładem jest najstarszy chrześcijański wizerunek Bożego posłańca odnaleziony w rzymskich katakumbach, datowany na połowę III wieku.
Dopiero w kolejnym stuleciu artyści zaczęli malować anioły ze skrzydłami, co upowszechniło się w V wieku.
W średniowieczu wyobrażane w sztuce anioły miały smukłe sylwetki. Pod koniec XII wieku przedstawiano je w strojach dworskich i rycerskich. Renesans przyniósł nowy sposób ukazywania aniołów: były one zwiewne i promieniste, jak na obrazach Leonarda da Vinci czy Fra Angelica.
Barokowe anioły, np. na płótnach Rembrandta, charakteryzują ruch i dramatyzm. W tym okresie na obrazach dominują pulchne, wyglądające jak dzieci, uskrzydlone aniołki – tzw. putto, które do malarstwa wprowadzili wcześniej renesansowi artyści.
Sztuka XIX wieku nawiązuje do wczesnochrześcijańskich i średniowiecznych wyobrażeń aniołów, co dostrzeżemy m.in. w dziełach Gustave’a Doré.
W wyobrażeniu Bożych posłańców często podążamy ścieżkami utartymi przez mistrzów malarstwa.
„Spierał się z Darwinem, Freudem, Marksem i szatanem. Nacierał uszu demokratom za lekceważenie demokracji, ganił kapitalistów za chciwość, a cały Zachód za to, że dawał komunizmowi szansę na rozwój przez lekceważenie własnej wiary chrześcijańskiej” – tak Fultona Johna Sheena scharakteryzowano w magazynie Time.
Na początku lat 50. XX wieku amerykańska telewizja wchodziła w swój złoty wiek, który trwał kolejne dwie dekady. Nigdy wcześniej ani nigdy później telewizja nie wpływała tak znacząco na kulturę i sposób życia zwykłego Amerykanina. Srebrny ekran kształtował to, jak społeczeństwo postrzegało rodzinę, miłość, politykę i inne aspekty życia – nawet normy społeczne. Telewizja stała się w pewnym sensie medium „totalnym”, formując amerykańskie umysły bardziej, niż współcześnie czyni to internet. Powstające wówczas seriale i programy były starannie produkowane, miały dobrze napisane scenariusze, wybitnych aktorów i reżyserów, dominowała jednak wśród nich tematyka rozrywkowa – z jednym wyjątkiem. Nowojorski biskup, który wytykał Amerykanom grzech, mówił im o obowiązkach wobec Boga i rodziny, ganił komunistów i z chrześcijańską miłością modlił się na antenie za Hitlera i Stalina, gromadził każdego tygodnia przed odbiornikami miliony widzów. Był to paradoks tamtych czasów, że z najpopularniejszymi programami rozrywkowymi mógł konkurować pod względem oglądalności tylko katolicki biskup. Fulton John Sheen stał się swego rodzaju telewizyjnym celebrytą, a w 1952 r. otrzymał nawet Nagrodę Emmy – telewizyjnego Oscara – dla „Najbardziej Wybitnej Osobowości” srebrnego ekranu. Jego audycje i książki były rozchwytywane nie tylko przez katolików. Również dziś, ponad cztery dekady od jego śmierci, książki bp. Sheena błyskawicznie znikają z księgarskich regałów. Jak osoba ta zdobyła rozgłos? Dlaczego bp Sheen nadal jest tak popularny, również w Polsce?
To nie powołań brakuje, ale troski o nie i odwagi w odpowiedzi na powołanie – to jeden z wniosków Krajowej Kongregacji Duszpasterstwa Powołań, która odbyła się w dniach od 13 do 15 lutego br. w Piekarach Śląskich. Wzięli w niej udział duszpasterze i referenci powołaniowi z diecezji oraz ze zgromadzeń żeńskich i męskich.
Główny temat spotkania dotyczył problematyki rodzinnej w świetle powołań do kapłaństwa i życia konsekrowanego. Wskazano na rodzinę jako podstawowe środowisko rozwoju powołań i miejsce duszpasterskiej pracy w tym zakresie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
