Święta Katarzyna ze Sieny, doktor Kościoła i patronka Europy, w 1363 r. wstąpiła do Sióstr od Pokuty św. Dominika (tercjarek dominikańskich) w Sienie i prowadziła tam surowe życie.

Była kobietą nie tylko niezwykle pobożną i zjednoczoną z Chrystusem, ale także bardzo odważną. Z mocą przemawiała do kapłanów, biskupów, a nawet papieży. W czasach licznych konfliktów na terenie Italii i w samym Kościele była orędowniczką pokoju i mediatorem. Domagała się od kolejnych papieży (najpierw od bł. Urbana V, a potem od Grzegorza XI) powrotu z Awinionu do Rzymu. Wobec nieskuteczności wysyłanych listów udała się do Awinionu, by skłonić Grzegorza XI do zamieszkania w Wiecznym Mieście. Pisała w imieniu Chrystusa do najznakomitszych osób ówczesnej Europy, duchownych, i świeckich. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała od Chrystusa stygmaty w postaci krwawych promieni. Pozostawiła po sobie Dialog o Bożej Opatrzności, Listy oraz Modlitwy.