6368. Helena

Mam 70 lat, jestem wdową. Mam już dość samotności. Czas szybko biegnie, dobrze by było to zmienić... Moim marzeniem jest poznać odpowiednią osobę, najchętniej z Dolnego Śląska, abyśmy mogli razem spędzić resztę życia.

6369. Elżbieta Barbara z Małopolski

Jestem katoliczką, w dużej mierze oddaję się Panu Bogu. Jestem sympatyczną osobą, raczej domatorką, o życzliwym sercu. Chętnie zaprzyjaźnię się z kimś, kto lubi korespondować i ma zalety osoby „ciepłej” w obyciu.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

6370. Magda z Krakowa

Mam 41 lat. Jestem osobą głęboko wierzącą, wrażliwą i uczuciową. Mimo że mam męża i dwójkę dzieci, bardzo brakuje mi przyjaciółki. Chciałabym poznać kogoś, z kim nie tylko będę mogła się dzielić radościami i smutkami dnia codziennego, ale też porozmawiać na głębsze tematy, choćby przez telefon. Wiek i miejsce zamieszkania nie grają roli.

6371. Czytelniczka z okolic Krakowa

Poznam wartościowego katolika, patriotę, „do tańca i do Różańca”, w podobnym wieku, któremu również dokucza samotność. Jestem wdową, osobą pogodną i wrażliwą, mam 50 lat. Podanie numeru telefonu przyspieszy kontakt.

Uwaga! Czytelnicy nawiązują kontakty z osobami ogłaszającymi się na własną odpowiedzialność.

2020-01-14 10:24

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Łzy na obrazie Matki Bożej. "Cud lubelski"

mp
/Lublin
/KAI

[ TEMATY ]

rocznica

cud lubelski

Marek Kuś

Wierni podczas procesji w dniu "Cudu Lubelskiego"

3 lipca przypada Święto Najświętszej Maryi Panny Płaczącej, ustanowione decyzją Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, a obchodzone w rocznicę „cudu lubelskiego”, który miał miejsce w 1949 r.

"Cud lubelski" miał miejsce 3 lipca 1949 roku. Jak zawsze przed obrazem Matki Bożej w lubelskiej katedrze modlili się wierni, gdy nagle s. Barbara Sadowska zauważyła, że pod okiem Maryi pojawiła się krwawa łza. Od razu poinformowała o tym zdarzeniu ówczesnego kościelnego lubelskiej katedry, a on kapłanów tej parafii. Biskup Zdzisław Goliński, do którego dotarła wiadomość, nie uznał jej za ważną, przypuszczając, że to jakiś naciek wilgoci uwidocznił się akurat w tym miejscu. Jednak do Lublina zaczęły przyjeżdżać rzesze wiernych, którzy modlili się za swoich bliskich, za rodziny i za Ojczyznę, która przeżywała trudny okres PRL-u.

CZYTAJ DALEJ

Całe światło spoczywa na wyznaniu: „Pan mój i Bóg mój”

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

rozważania

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Autor Listu do Efezjan ogłasza wielką zmianę położenia wierzących pochodzących z narodów. Wierzący z narodów otrzymują status sympolitai, współobywateli świętych, oraz oikeioi, domowników Boga. Wchodzą do wspólnoty przymierza jako pełnoprawni domownicy. W świecie starożytnym obywatelstwo dawało ochronę. Dom dawał pamięć, dziedziczenie oraz miejsce przy stole. Tekst mówi więc o przejściu z bezdomności duchowej do pełnej przynależności. To owoc dzieła Chrystusa, który wcześniej w tym rozdziale „zburzył mur wrogości”. Obraz przechodzi od miasta do budowli. Wspólnota została wzniesiona na fundamencie apostołów oraz proroków. W Liście do Efezjan prorocy są związani z nowym ludem Bożym. Świadczą o Chrystusie razem z apostołami. Kamieniem węgielnym jest sam Chrystus. Greckie akrogōniaios oznacza kamień decydujący o ustawieniu całej konstrukcji. Od Niego zależy kierunek. Od Niego zależy spoistość. Werset 21 zawiera czasownik synarmologoumenē. To słowo z języka budowniczych. Oznacza dokładne zespolenie elementów. Kościół nie jest zbiorem luźnych części. Rośnie jako święta świątynia. Użyte tu słowo naos wskazuje na przestrzeń najświętszą, miejsce obecności Boga. Werset 22 dodaje, że wierzący są współbudowani na mieszkanie Boga w Duchu. To obraz, który odsłania realną obecność Pana pośród swego ludu. Dobra nowina jest ogromna. Człowiek przez Chrystusa przestaje stać przed progiem. Zostaje wprowadzony do domu Boga.

CZYTAJ DALEJ