Dzięki temu, że przyszłam w 2015 r. na jedno z cotygodniowych spotkań Promocji i zostałam aż do dziś, miałam okazję, by wsłuchać się w siebie, dorosnąć, nabrać odwagi, zrozumieć, że niczego nikomu nie muszę udowadniać, wystarczy, że JESTEM.

Nie przegapiłam żadnej Lednicy od 2014 r.

Byłam wtedy w pierwszej klasie liceum. Wiedziałam, że kilku moich znajomych z liceum wybiera się na jakiś zjazd, ale kompletnie nie wiedziałam, czym jest ta Lednica, o której mi wspominali, i jak wygląda. Przy pierwszej okazji postanowiłam się przekonać, co tak gromadzi moich znajomych w czerwcową sobotę na Lednicy. Pojechałam jako uczestnik ze zorganizowaną grupą z sąsiedniej parafii. Trafiliśmy na Mszę św., a jedyne miejsce na Polu o tej porze to sektor D. Osoby, które choć raz były na Lednicy, uśmiechają się teraz zapewne, ponieważ ten sektor znajduje się na samym końcu i jest najbardziej oddalony od centrum –

Ryby. Nie wiem, czy to spotkanie było rewolucyjne w moim życiu, nie czułam tego wtedy. Nie wiem, czy uwierzyłabym komukolwiek, gdyby powiedział mi, że za rok będę stać pod Rybą. Raczej nie.

A wszystko zaczęło się od sprawdzianu z fizyki

Wiem. Wstyd. Co to za historia człowieka Lednicy, z Bogiem w roli głównej, gdzie nie ma spektakularnego nawrócenia, anielskich trąb i gromów z jasnego nieba.

Wszystko przez sprawdzian z fizyki, którego przez intensywne próby i Galę Marianów (w moim liceum – LO św. Marii Magdaleny w Poznaniu – to wielka uroczystość na miarę Oscarów, a wspomniany Marian to nagroda dla nauczyciela, którą uczniowie przyznają w plebiscycie) nie mogłam pisać razem z klasą, a pod koniec maja w dodatkowym terminie. Pamiętam do dziś, jak siedziałam przed szkołą na ławce próbując powtarzać ostatnie wzory przed sprawdzianem. Wtedy poznałam moją dzisiejszą przyjaciółkę Marysię, bo prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Marysia powiedziała mi o tym, że jedzie w czerwcu na Lednicę do Biura Prasowego, a oni szukają fotografów. Poszłam na jedno ze spotkań Promocji przy klasztorze Ojców Dominikanów, na którym dowiedziałam się, co i jak, a przynajmniej tak mi się wydawało. I tak rok po tym, jak tańczyłam „Tak, tak Panie!„ w sektorze D, trafiłam do namiotu Biura Prasowego przy samej Rybie. Nieźle, nie? Ta historia jest moim przykładem i życiową interpretacją słów, że Bóg działa w ciszy. A ja nie bałam się Mu zaufać. Ty też możesz!

Trzeba być samolubnym

Mogę z całą odpowiedzialnością powiedzieć, że Lednica uczy bycia samolubnym. Ale nie w złym tego słowa znaczeniu. Każdy musi być do pewnego stopnia samolubny, by być wartością. Dbać o siebie, by być w pełni dla innych. Lecz by dawać, trzeba skądś brać. Najlepiej ze sprawdzonego źródła, jakim jest Bóg. Praca dla Lednicy nauczyła mnie opanowania przed kamerą, w trakcie wystąpień publicznych, podczas wywiadów w radio, tworzenia grafik, obsługi strony www, zarządzania ludźmi, organizacji czasu swojego i innych, pokory, tego, że nie mam wpływu na wszystko. Dzięki Lednicy poznałam przyjaciół i osoby, których nie dane byłoby mi poznać w inny sposób. To dostałam. Co dałam? Czas, który w XXI wieku jest towarem deficytowym, dałam część siebie, dzięki której od 3 lat powstaje coraz piękniejsze i wyjątkowe Spotkanie.

Najbardziej lubię tę piątkową noc przed Spotkaniem. Cisza przed burzą. Daję sobie szansę, by Lednica zaskoczyła mnie na nowo! To sprawia, że czekam z utęsknieniem na kolejne Spotkanie. Daj się zachwycić!