Siedem ostatnich słów Chrystusa na krzyżu” – to koncert pasyjny, który jest prezentowany w okresie Wielkiego Postu w ramach projektu „14 katedr”.

To druga edycja projektu, pierwsza odbyła się w 2017 r. Na program koncertu składają się: medytacja ks. Grzegorza Strzelczyka oraz „Oratorium” Josepha Haydna. Udział w wydarzeniu biorą: aktor teatralny i filmowy Jerzy Zelnik oraz Baltic Neopolis Ensemble (muzycy – liderzy Baltic Neopolis Orchestra). Dopełnieniem całości jest prezentacja multimedialna przygotowana na podstawie filmu „Pasja” w reż. Mela Gibsona.

W 14 katedrach i świątyniach w całej Polsce rozbrzmiewają słowa Chrystusa – ostatnie siedem nauk cierpiącego Człowieka-Boga. To liturgia umierania. Jego testament duchowy. Liczba 14 w tytule jest nawiązaniem do 14 stacji drogi krzyżowej. Muzyka opisuje Chrystusowe konanie.

2 marca br. koncert pasyjny odbył się w klasztorze Ojców Franciszkanów w Radomsku. Świątynia Franciszkańska pw. Matki Bożej Bolesnej była w tym roku trzecią stacją w Polsce. Gwardian zakonu, o. Zdzisław Tamioła, zaznaczył: „Koncerty, które odbywają się w naszym klasztorze, zawsze skupiają dużą widownię. Kościół nasz ma dobrą akustykę, co jest ważne dla artystów i słuchaczy. Wspaniale, że ten wielkopostny spektakl dotarł do nas. To wydarzenie porównuję do swoistych rekolekcji wielkopostnych”.

Organizatorami wydarzenia był: Miejski Dom Kultury w Radomsku, Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Radomsku i Fundacja „Zatrzymać Czas”. Wydarzenie objęła patronatem obecna na koncercie pasyjnym poseł na Sejm Anna Milczanowska.

Jerzy Zelnik o projekcie:

Anna Przewoźnik: – Dlaczego w tym roku zdecydowano wznowić cykl ubiegłorocznego projektu?

Jerzy Zelnik: – W zeszłym roku było dużo wzruszeń i głębokiego odbioru przez wiernych. Uznaliśmy, że warto to kontynuować, w końcu nie byliśmy we wszystkich miastach Polski. Wielki Post jest każdego roku, a to jest forma rekolekcji, i to takich bogato ilustrowanych muzyką i językiem ekranu.

– Nie ma żadnych zmian w aranżacji?

– Nie, w tegorocznej edycji nic nie zmieniamy. Muzyka ze słowem i wizją Gibsona wzajemnie się dopełniają. Jednak, jak dzień do dnia niepodobny i noc do nocy, my też za każdym razem podchodzimy do tego z sercem, skupieniem, co może dawać jakieś nowe przeżycia, zrodzić nowe owoce. Spektakl spektaklowi nie jest równy. Zawsze jest jakaś doza improwizacji wynikającej z tego, że zawsze każde wykonanie traktuje się jak pierwsze. Przeżywamy wszystko na nowo, tak jak przy czytaniu Ewangelii. Czytając po raz kolejny te same słowa Chrystusa, wciąż odkrywa się w nich coś nowego. Taka w nich jest głębia.

– Dla Pana to kolejne dotknięcie Męki Pańskiej?

– Tak. Uruchamiam przy tej okazji swoją potrzebę modlitwy. Wydaje mi się, że to jest najwłaściwsze podejście. Jestem w tym publicznie modlącym się człowiekiem. Oczywiście liczę, że przez moje skupienie, tę potrzebę wnikania w tajemnice Męki Pańskiej, samotność krzyża, wierni będą wciągnięci. Może też ta atmosfera rozmodlenia pozostanie w nich jako głęboki, trwały ślad tego spotkania.

– Rozważania ks. Grzegorza Strzelczyka, prezentowane przez Pana w przejmujący sposób, trafiają do serca chyba każdego chrześcijanina.

– Miałem do wyboru wiele propozycji, wybrałem te refleksje ks. Strzelczyka, które zostały spisane w Lugano w roku 1996. Zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Przede wszystkim poczułem, że autor mówi językiem, który jest moim językiem. Interpretując jego refleksje, mówię o sprawach, które mnie samego nurtują i są rodzajem aktu mojej wiary. To tak, jakbym się dzielił własnym tekstem.

– Czy to znaczy, że to artystyczne wydarzenie wpisuje się w osobiste życie, przeżywanie swego rodzaju rekolekcji?

– To jest forma rekolekcji. Zawsze, jeżeli mam zadanie jako aktor, w tym wypadku chrześcijanin, co dla mnie ma większe znaczenie niż to, że jestem aktorem, zwłaszcza że z czystym aktorstwem teatralnym już się rozstałem. Na dziś bardziej mnie interesuje pogłębianie wiedzy – dotyczącej religii, historii, filozofii. Chciałem wejść na wyższy stopień penetracji, wtajemniczenia zagadnień, które w tym momencie życia mnie interesują. Wolę się nie rozmieniać na drobne, biorąc udział w spektaklach niechcianych, powierzchownych. Dlatego zrezygnowałem z teatru.