Styl książki Piotra Goćka „Analfabet III RP” znamy z prześmiewczej rubryki w tygodniku „Do Rzeczy”, ale tempo już nie to. W tygodniku pisze się z tygodnia na tydzień, tu autor musi się wykazać dobrą pamięcią. I wykazuje się, a jednocześnie innym zarzuca amnezję, która jest – jak sam zaznacza – jedną z głównych bohaterek jego książki. Czytelnik gazety słabo pamięta, co na ten sam temat czytał w niej tydzień temu, a już na pewno, co czytał rok wcześniej. Polityk nie pamięta – albo usilnie stara się nie pamiętać – tego, co głosił w poprzedniej kampanii wyborczej. Skutek? „Zalewa nas informacja, ale wcale nie jesteśmy od tego mądrzejsi” – pisze Piotr Gociek. Szczerze mówiąc, po lekturze „Analfabetu...” też nie jesteśmy. Takie alfabety (analfabety) pisze się nieźle, autor ma przy tym niezłą zabawę, gorzej z czytelnikami. Tygodniowe tempo – znajdujące odzwierciedlenie we wspomnianej rubryce – z trudem nadąża za wydarzeniami. Książka sympatycznego red. Goćka nie nadąża, długimi fragmentami trąci myszką.