Jesienny redyk w Ochotnicy Górnej rozpoczęła Msza św. w kaplicy na Jamnem. Bowiem baca Jarosław Buczek wraz z żoną Małgorzatą dbają, aby z Bogiem wiosną rozpocząć wypas owiec i również, kiedy jesienią owce schodzą z hal, dziękują podczas Mszy św. Stwórcy za sezon pasterski. A Bóg im błogosławi w tym dziele już od 15 lat.

Bez pasterstwa nie ma Ochotnicy

Ksiądz dr Stanisław Kowalik, proboszcz parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Ochotnicy Górnej, witając na Eucharystii bacę wraz z żoną, podkreślił: - Piętnasty rok bacują i mają takie dziękczynienie dzisiaj. A nie jest to łatwy chleb. Dlatego dziękujemy, żeście są i podtrzymujecie naszą tradycję – bo gdyby brakło pasterstwa, to nie ma Ochotnicy. A na dzisiejszej Mszy św. wspominamy też tych, którzy tu już w XVI w. wypasali owce. I tych, którzy właśnie tu wyrabiali jako pierwsi w Polsce oscypki. Następnie w homilii oświadczył: - Bacowanie to tożsamość naszej wioski.

Dlatego warto przypomnieć, iż Ochotnica Górna, zwana Babieniec, powstała w latach 70-tych XVI w. i graniczyła z lokowaną w 1416 r. Ochotnicą (obecnie to Ochotnica Dolna), która zapewne istniała już w pierwszej połowie XIV w. Jak wynika z danych historycznych, na przełomie XVI i XVII w. wypas owiec na zboczach Gorców Ochotniczańskich był bardzo rozpowszechniony. Już wówczas pod opieką pasterzy pasło się kilkaset owiec, które były własnością kilku gospodarzy. Obecnie tak samo się czyni. Baca tłumaczył to tak: - Trza te owce zmieszać i zebrać do kupy, aby poczuły swój zapach i wspólnie mogły się paść na halach. A spoglądając w kierunku ks. Kowalika, dodał: - I to jest tak jak z nami w Kościele, bowiem abyśmy razem się modlili i faktycznie byli wspólnotą, nas też pasterze Kościoła muszą zjednoczyć i dobrze prowadzić – tak jak nasz proboszcz. Zaś nawiązując do swojej profesji, która sprzyja refleksji nad życiem, baca radził: - Najważniejsze w życiu to jest nie poddawać się i iść do przodu, ale nie na oślep. Bowiem zdarza się, iż człowiek potknie się o kamień i się przewróci. To wówczas powinien wstać i podziękować Bogu za ten kamień – boć najpewniej za szybko szedł, a Pan Bóg dał mu znać, żeby zwolnił i zastanowił się, czy leci w dobrym kierunku. Boć, gdyby nie ten kamień, to nie wiadomo, gdzie by człowiek zalecioł. A tak się zastanowi nad własnym życiem i je naprostuje.

Bądźcie posłuszni pasterzom Kościoła

Jak zauważył w homilii ks. Kowalik, owce przypominają często nas: - Bo dobrze wiecie baco, i bacowo, że nieraz choćco mówiliście, chcieliście dobrze i pokazywaliście owcom łąkę z pożywną trawą. Ale one widziały swoje, zapragnęły iść do sąsiada na inną polanę. I wówczas trzeba było krzyknąć i psami zagonić. I tak jest moi drodzy z nami. Bo choć nawet wiemy, co powinno być najważniejsze w naszym życiu, to czasem pobłądzimy.

Kapłan dodał: - Ten współczesny świat chce odciągnąć nos od tego, co mo być najwożniejsze. Dlatego ks. Kowalik zachęcał: - Trza nam cieszyć się, że słonko wschodzi i zachodzi. Za to, że ptoki ładnie śpiewają. I za to wszyćko, co już mamy. Przeto umiejmy dzisiaj podziękować za żonę, męża, dzieci, wnuki. Bo to jest radość, która niesie nasze skrzydła. Kaznodzieja nawiązał też do nauczania św. Jana Pawła II, który twierdził, iż w górach, w trudzie zdobywania szczytów człowiek łatwiej dostrzega piękno stworzonego przez Boga świata, uczy się pokory i szybciej wyczuwa wolę Stwórcy. A św. Jan Paweł II znał tamtejsze góry, bowiem przed wyborem na Stolicę Piotrową często przybywał w Gorce – w 1955 r. był przez dwa tygodnie na terenie Ochotnicy w dolinie potoku Jamne, w dawnym domu Janczurów, gdzie obecnie mieści się Wojtyłowa Gazdówka.

Podsumowując, ks. Kowalik podkreślił: - Baco Jarku, widzisz ilu masz przyjaciół. I św. Jan Paweł II to powtarzał: „W człowieku nie liczy się, jakie ma tytuły, ale to, co daje z siebie innym. To świadczy o naszym człowieczeństwie”.