Nadzieja to głęboka wiara i zaufanie w Bożą moc. To dla mnie ta iskra i siła, poprzez którą jesteśmy gotowi, by z odwagą podejmować nowe dzieła, by stanąć przed kolejnymi wyzwaniami. Jeszcze za czasów mojego uczestnictwa w duszpasterstwie akademickim często słyszałam, by budować swoje życie na skale, by oprzeć go o głaz. Wtedy bardzo świadomie dotarło do mnie, że fundamentem mojego życia jest otrzymana wiara, że muszę ją pielęgnować i umacniać. I tak się zaczęło.
Dziś z radością, z mocą nadziei wędruję przez życie. Nadzieja to taka część dobrze ugruntowanej drogi, która prowadzi mnie do celu. To droga, po której pewnie mogę kroczyć z troską o zbawienie moje i innych. Rodzina i dom oraz praca przez ostatnie ponad dwadzieścia lat – ta droga wiedzie przez pomnażanie dobra, wypełnianie zadań i powierzonej mi misji w Akcji Katolickiej. Nadzieja w życiu człowieka jest bardzo ważna. Plany i oczekiwania towarzyszą nam na co dzień, w życiu osobistym i wspólnotowym. Mamy też swoje oczekiwania i nadzieje jeszcze szersze, np. związane z regionem czy naszą Ojczyzną. W zadziwiający wręcz sposób ludzie różnią się między sobą sposobem patrzenia na tę samą rzeczywistość. Jedni radośni, w każdej sytuacji potrafią znaleźć dobro. Każdy zaułek i każda trudność są dla nich wyzwaniem, stają się ich siłą napędową. Ale są i tacy, którzy uwagę koncentrują na sobie i najbliższych. Wiele rzeczy opierają tylko na zaspokojeniu własnych potrzeb i negowaniu wszystkiego, co nie po ich myśli, np. w obszarze polityki.
Często zastanawiamy się, jak nie ulec negatywnej konsumpcyjnej presji współczesnego świata. Niestety, na co dzień coraz częściej obcujemy z ludźmi, którym brakuje wiary, być może ją zagubili albo jej nie poznali. Dlatego pokazujmy innym naszą chrześcijańską radość oraz nadzieję.
Jezus uczy, że człowiek zdoła to osiągnąć, kiedy szedł będzie zarówno drogą serca, jak i drogą człowieka. Zadaniem jednej z nich jest kształtowanie czy formowanie serca. Z kolei drugiej – budowanie właściwych relacji z innymi. Są to zatem drogi mocno związane ze sobą, zależne od siebie.
Bo powiadam wam: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Piąte przykazanie Słyszeliście, że powiedziano przodkom: Nie zabijaj!*; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: Raka*, podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: “Bezbożniku”, podlega karze piekła ognistego. Szóste przykazanie Słyszeliście, że powiedziano: Nie cudzołóż!* A Ja wam powiadam: Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa. Ósme przykazanie Słyszeliście również, że powiedziano przodkom: Nie będziesz fałszywie przysięgał, lecz dotrzymasz Panu swej przysięgi*. A Ja wam powiadam: Wcale nie przysięgajcie, ani na niebo, bo jest tronem Bożym; Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie*. A co nadto jest, od Złego pochodzi.
W Środę Popielcową, 18 lutego, ruszy 12. edycja wielkopostnych kościołów stacyjnych. Wybrano 40 świątyń – 25 w archidiecezji warszawskiej i 15 w diecezji warszawsko-praskiej, wskazując je jako miejsca spowiedzi i nabożeństw. Będzie towarzyszył jej konkurs, którego laureat pojedzie do Rzymu.
Każda ze świątyń jest stacją jednego dnia Wielkiego Postu. W wyznaczonym kościele obowiązuje ten sam program nabożeństw. Świątynia otwarta będzie od godz. 6.00 do 21.00. Przez cały dzień będzie możliwość spowiedzi, do godz. 15.00 potrwa adoracja Najświętszego Sakramentu. Poza tym o godz. 12.00 wspólna modlitwa Anioł Pański i różaniec, o 15.00 koronka do miłosierdzia Bożego bądź nabożeństwo drogi krzyżowej, o 19.00 Gorzkie Żale. Centralnym wydarzeniem każdego dnia będzie Msza św. o godz. 20.00.
– Patrzcie w siebie. To, co najlepsze w was, Jezus chce odkryć i wydobyć. To są dwie rzeczy: miłość i prawda - mówił kard. Grzegorz Ryś do uczestników rekolekcji III stopnia Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Krakowskiej, podczas Mszy św. w Kościele św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzymie.
Kardynał przypomniał, że uczestnicy oazy wchodzą w tajemnicę zmartwychwstania, a najważniejsze pytanie, które powinni sobie teraz zadać, brzmi „czy mam w sobie życie Jezusa?”. Wskazał na postać św. Filipa, który poszedł do Samarii. Żydzi unikali kontaktów z Samarytanami, a nienawiść między nimi trwała kilka wieków. -To nie jest prosta rzecz pójść do Samarii. By tam dotrzeć, musisz się zaprzeć siebie i przekroczyć jakąś granicę– podkreślił metropolita krakowski. Wskazał na dosłowne tłumaczenie, w myśl którego Filip „zszedł” do Samarii. W tym kontekście wspomniał, że by głosić Jezusa, należy się „uniżyć”. – Jezusa Chrystusa głosi się w uniżeniu, a nie w wywyższaniu – zauważył.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.