Młodzież nie przyjedzie na ŚDM tylko dlatego, żeby popatrzeć na papieża Franciszka czy poznać Polaków, choć też jest to ważne. Młodzież przyjedzie spotkać się przede wszystkim z Chrystusem.

Musimy w każdym miejscu czuć się tak samo obecni przy ołtarzu jak biskup czy kardynał, który będzie siedział najbliżej. Stopnie, tarasy przed ołtarzem mają funkcjonalnie pomóc w tym czasowym jednoczeniu się ludu Bożego. (...)

Krzyż jako symbol całości wydarzenia, jest wyznacznikiem przestrzennym. Nie sprawdzałem, czy będzie widoczny z Wieliczki, ale byłoby pięknie, gdyby wieczorem w czasie adoracji był oświetlony i widoczny. To jest także obecność wizualna w przestrzeni miasta i wiosek otaczających to miejsce. Podobnie było w przypadku Błoń, chciałem, aby krzyż był widoczny z Rynku Głównego, ale są pewne techniczne ograniczenia, których nie pokonuje się łatwo. (...)

Do projektowania podchodzę od początku tak samo, trwa to do teraz. To jest najpierw ogromna obawa. Nie mogę liczyć tylko na własne siły. Późno to sobie uświadomiłem, bo byłem również młody, krnąbrny i myślałem, że wszystko mam posprzątane. Jak jest się młodym, ma dyplom, pomysły, to się człowiekowi wydaje, że już wszystko wie, zna, ale tak nie jest. Człowiek dowiaduje się wiele nie tylko o świecie, ale także o sobie, poznaje konieczne prawdy. Ale zawsze towarzyszyło mi przekonanie, że muszę pracować na maksa pod każdym względem. To jest też sprawa wychowania. Wyrabiamy sobie pogląd o tym, czym jest praca i czym jest życie, co jest jego radością. O tym, co mamy robić, czym się cieszyć, czym żyć. To się w człowieku rozwija, porządkuje z wiekiem i wybór jest łatwiejszy, natomiast nie znika wielkie obciążenie odpowiedzialnością. Nie odpowiedzialnością względem świata, ale moją osobistą odpowiedzialnością. Mnie jako człowieka, za przedsięwzięcie, jakie mam wykonać i chcę wierzyć, że wykonam je najlepiej, jak potrafię. To jest sens mojego działania projektowego od początku.

Materiały: Komitet Organizacyjny Światowych Dni Młodzieży Kraków 2016