„Byłem nagi, a przyodzialiście Mnie” (Mt 25, 36). Skrajnie ubogi jest ten, kto może wydać na swe utrzymanie – z ubraniem włącznie – mniej niż równowartość jednego dolara dziennie. Takich osób jest na świecie ok. 2 mld, czyli prawie 1/3 ludzkości! Większość stanowią mieszkańcy Afryki i Azji Południowej. Zmniejszenie o połowę tej alarmującej liczby było pierwszym punktem „Milenijnych Celów Rozwoju ONZ” na rok 2010. Tempo realizacji tego zadania i brak woli politycznej krajów bogatych wykazały, niestety, że osiągnięcie tego stanu jest jak dotąd nierealne. Wręcz odwrotnie – w wielu regionach świata nędza wciąż się pogłębia!

Zaskakują też statystyki z Polski: aż 2,5 mln ludzi żyje w skrajnej nędzy! W Unii Europejskiej znajdujemy się pod tym względem na 6. miejscu, za: Rumunią, Bułgarią, Łotwą, Litwą i Węgrami. Szokujące są dane GUS z lat 2011-13. Poprzednia ekipa rządząca trąbiła, że Polska jest „zieloną wyspą” w Unii Europejskiej, gdy chodzi o dochód narodowy. Dane GUS wykazały jednak, że właśnie w owym czasie pogłębiała się stale (starannie ukrywana w mediach) przepaść między tymi, którzy mieli i mają się coraz lepiej, a tymi, którym żyje się coraz gorzej. GUS podał, że w latach 2011-13 do strefy skrajnej nędzy dostało się w Polsce: 26 proc. rodzin z czworgiem dzieci, 10 proc. rodzin z trójką dzieci, 4 proc. rodzin z dwójką dzieci, a nawet 2,5 proc. rodzin z jednym dzieckiem. Wybory były wielkim SOS. Oby nowy rząd podołał tym ogromnym wyzwaniom.

Polonia we Francji szczyci się piękną działalnością „Pań Świętego Wincentego à Paulo”, wielką pracą charytatywną stowarzyszenia „Pomost”, cichą, ale fenomenalną służbą Siostry Miriam, nazaretanki. Pomoc rodakom w potrzebie świadczą wszystkie polskie ośrodki duszpasterskie we Francji. Niemniej trzeba, żeby przy duszpasterzach jeszcze ofiarniej stanęli członkowie rad duszpasterskich – formalnych bądź jeszcze nieformalnych.

Nie mogę pominąć gigantycznej pomocy Francuzów dla Polski, zwłaszcza w okresie stanu wojennego. Do dzisiaj bardzo sprawnie działa Association „Parrainage Pologne”, współdziałająca z Caritas w Polsce, zwłaszcza na terenach, gdzie bieda doskwiera najbardziej: na Warmii i Mazurach, na Podlasiu i na Pomorzu.

Także w życiu zupełnie prywatnym nie wolno nam ulec pokusie, byśmy podczas Sądu Ostatecznego nie przyłączyli się do tych, którzy ze zdziwieniem zapytają: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię nagim?” (por. tamże, w. 38). Pamiętajmy o tym, gdy kusi nas zakup jeszcze jednego ciuszka... do szafy!