4 stycznia w konkatedrze pw. św. Jadwigi w Zielonej Górze odbyło się spotkanie opłatkowe Rodziny Radia Maryja. Rozpoczęła je Msza św., której przewodniczył i słowo Boże wygłosił o. Piotr Andrukiewicz
CSsR z Torunia. W homilii nawiązał do tajemnicy Narodzenia Pana Jezusa, która uświadamia nam, że Jezus przyszedł do każdego z nas, zapragnął zatrzymać się w moim domu, tak jak w domu Zacheusza. Jezus
przyszedł na świat właśnie dla mnie. Każda wspólnota reprezentowana w Kościele ma wymiar apostolski. Podstawowym zadaniem Radia Maryja - zdaniem o. Piotra - jest ewangelizacja, podzielenie się Chrystusem
z innymi, poprzez obecne na antenie katechezy, modlitwy jednoczącej ludzi, muzykę. Każdy z nas jest zobowiązany, aby przekazywać radość spotkania z Jezusem przez dawanie świadectwa, że jest jego uczniem.
Po Mszy św. i adoracji Najświętszego Sakramentu zebrani przeszli do salki parafialnej, gdzie połamali się opłatkiem i wspólnie kolędowali. Przedstawiciele poszczególnych Kół Radia Maryja dzielili
się informacjami na temat swojej działalności. Z wielką uwagą słuchano także słów o. Piotra, który od 10 lat pracuje w Radiu Maryja, traktując to jako przygodę życiową. Mimo dużego napięcia psychicznego,
jakie ta praca niesie, promieniuje uśmiechem i życzliwością. Radość z posługi w Radiu i świadomość, że słowa wypowiadane na antenie trafiają do ludzkich serc jest - zdaniem o. Piotra - zapłatą za tę posługę.
- Nikt z ludzi - mówił o. Piotr - nie byłby w stanie sprawić, aby to dzieło z małego ziarenka rozwinęło się w wielkie dzieło. Jest to dzieło Boże, powstałe z Bożej inspiracji. O. Piotr wyraził podziękowanie
wszystkim za życzliwość, za solidarną i cierpliwą pracę. Poinformował także o aktualnych problemach i radościach tego dzieła, jak choćby Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej, w której studiuje
300 osób, czy też wykupie ziemi pod Centrum Polonia in Tertio Millennio. Zachęcał także do podejmowania wysiłku na rzecz zorganizowania regionalnego spotkania dzieci z Podwórkowych Kółek Różańcowych,
dotarcia z orędziem ewangelizacyjnym do młodzieży.
Scena rozgrywa się po odrzuceniu Saula i po ciężkiej rozmowie o jego nieposłuszeństwie. Samuel wyrusza do Betlejem, do domu Jessego. Nazwa Betlejem (Bēt Leḥem) znaczy „dom chleba”. Z tego miejsca wychodzi pasterz, który z czasem poprowadzi lud. Tekst wspomina „róg z oliwą”, naczynie na olej. Niesie obraz siły i trwałości. W starożytnym Izraelu namaszczenie oznaczało wybranie do zadania i udzielenie mocy z wysoka. Towarzyszyło mu słowo prorockie. Namaszczenie Dawida dokonuje się poza pałacem. Saul nadal panuje, a wybrany żyje w cieniu. Ten szczegół pokazuje, że Boże prowadzenie bywa ukryte. Samuel ogląda synów Jessego według porządku starszeństwa. Eliab wydaje się kandydatem, bo ma postawę wojownika. Bóg koryguje spojrzenie proroka. Ocenę opartą na wyglądzie odsuwa na bok i kieruje ją ku wnętrzu człowieka. Przechodzi siedmiu synów, a wybór pada na najmłodszego pasterza. Dawid zostaje przywołany z pola. Narrator zauważa jego młodość i urodę, a zaraz potem ukazuje dar większy: „Duch Pana” spoczywa na nim „od tego dnia”. W dalszej opowieści Eliab reaguje gniewem na Dawida przy spotkaniu z Goliatem. Ten epizod ujawnia, że sama postawa wojownika nie wystarcza do królowania. Hebrajskie słowo Mesjasz (mashiaḥ) znaczy „namaszczony”, a greckie christos jest jego odpowiednikiem. Ojcowie Kościoła widzą tu szkołę patrzenia. Jan Chryzostom, komentując życie apostolskie, przywołuje słowa wypowiedziane do Samuela. Pokazuje, że Bóg strzeże pokory obdarowanych i studzi ludzką skłonność do zachwytu nad pozorem.
Wyrocznia należy do końcowej części Izajasza (Iz 56-66), do czasu po powrocie z Babilonu. Odbudowa miasta i świątyni nie usuwała ran, sporów o kult i biedy. Wyrocznia zaczyna się od „Oto Ja” (hinneni), typowej formuły Bożej inicjatywy. Bóg mówi językiem stworzenia: „stwarzam” (bārā’). Ten czasownik w Biblii opisuje działanie właściwe samemu Bogu, znane z Rdz 1. Słowo „stwarzać” pada także przy Jerozolimie, która ma stać się radością dla Boga i dla ludu. Nowość dotyczy całej rzeczywistości, nie tylko murów. „Dawne rzeczy nie pójdą w pamięć” odnosi się do historii klęski, która kształtowała wyobrażenia i lęki. Tekst opisuje życie społeczne. Ustaje płacz, ustaje śmierć niemowląt, wydłuża się życie starców. Wiek stu lat zostaje nazwany młodością, a długie życie nie zasłania winy. To obraz odwrócenia przekleństw wojny i niewoli. W Pwt 28 pojawia się motyw domu budowanego dla obcego i winnicy, z której korzysta najeźdźca. Izajasz ogłasza spokojne zamieszkanie i korzystanie z plonu własnych rąk. Obietnica dotyka zwykłych rzeczy: domu, pracy, owocu ziemi. W tradycji Kościoła te słowa stały się ważne w sporze z pogardą dla ciała. Ireneusz w „Adversus haereses” V,35 cytuje zdanie o domach i winnicach jako świadectwo zmartwychwstania sprawiedliwych i odnowy stworzenia. Augustyn w „De civitate Dei” XXII przywołuje „nowe niebiosa i nową ziemię” jako opis radości, w której nie słychać lamentu. Ten sam zwrot podejmie potem 2 P 3,13 i Ap 21,1, rozwijając nadzieję na ostateczne odnowienie świata. Prorok mówi językiem codzienności, aby otworzyć myślenie na dar Boga, który leczy pamięć i przywraca godność pracy.
Zgromadzone już na obecnym etapie informacje pozwoliły nam na podjęcie (wspólnie z audytorem) kroku polegającego na złożeniu zawiadomienia do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa - czytamy w oświadczeniu ks. dr. hab. Jana Żelaznego, Dyrektora Sekcji Polskiej Pomocy Kościołowi w Potrzebie.
nadszedł moment, w którym możemy i musimy podzielić się z Wami informacjami trudnymi dla naszej organizacji. Głęboko wierzymy, że wymaga tego nie tylko sytuacja, ale również zasady, które stanowią fundament naszej działalności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
