Egzamin

Egzamin za trzy dni
a głowa pusta.
Spieszyć się -
lecz dokąd?
"Kochać ludzi"
szepcze Ks. Twardowski
i odchodzi na palcach
by nie przeszkadzać w nauce.
Oglądam obrazki
bo litery zbyt trudne.
Cisza.
Tylko zegarek
pilny jak mrówka
lecz i on
w końcu
zasypia.

W drodze

Siedzę w pociągu
tyłem do kierunku jazdy.
Patrząc przed siebie -
patrzę wstecz.
Za plecami
przyszłość.
Słyszę głos:
Dokąd jedziesz?
Odwracam się i widzę.

Przed siebie.

Fragment

z rękawem w atramencie
z posępną miną pyta:
Co będzie?

Kawałkiem jestem
niewidocznym wątkiem
całością niecałą

skończonym
początkiem.

Credo

Gdy wiara moja
jak ogień płonie -
wierz ze mną.

Gdy wątpię
kiedy świat mój tonie -
wierz za mnie.

Gdy padam
podaj mi Twe dłonie -
i wierz we mnie.

Anna Tomczyk, urodziła się w Polsce, ale od 20 lat mieszka w Niemczech. Ukończyła romanistykę i anglistykę w Stuttgarcie. Obecnie pisze doktorat z literatury angielskiej. Poezję pisze zarówno w języku polskim, jak i niemieckim.

Cóż można powiedzieć o Autorce, mając przed sobą jej cztery wiersze? Czy aby nasz sąd nie będzie zbyt pobieżny i nie narazimy się na zarzut dyletanctwa? Pokuśmy się jednak o uchwycenie kilku wyznaczników tej poezji. Zauważmy, jak często Autorka zadaje pytania: "dokąd?", "co będzie?". Do głosu dochodzi więc swego rodzaju niepokój, który w zderzeniu z paradoksami rzeczywistości (czy nie jest paradoksalne, że siedząc w pociągu tyłem do kierunku jazdy, jedziemy jednak przed siebie?) każe pytać o kierunek jazdy lub o cel naszego pośpiechu. Niepokój jednak w tych wierszach nie dominuje, gdyż podmiot liryczny znajduje odpowiedzi na swoje wątpliwości. I jeszcze jedno: od pozostałych wierszy zdecydowanie odróżnia się Credo. Podmiot liryczny w pełni świadomie wyznaje swoją wiarę, raz płonącą jak ogień, innym razem wątpiącą, wreszcie upadającą. Ta wiara nie jest jednak pozbawiona Boskiego Ty, które wierzy w nas i potrafi podźwignąć człowieka z jego upadku. Cóż można jeszcze dodać? Niech ten krótki tekst pozostanie "skończonym początkiem", a resztę Czytelnik dopowie sobie sam.

Rafał Ż.