Korona dla Matki

KS. PAWEŁ BOROWSKI: – Ludzie kojarzą franciszkanina z człowiekiem w brązowym habicie z uśmiechem od ucha do ucha, tańczącego na pielgrzymce. Gdy pytam: Czym zajmują się franciszkanie? Milkną. Co zatem robią franciszkanie w Toruniu?

Reklama

O. ROBERT NIKEL OFM: – Poza tym że mieszkamy (śmiech), animujemy życie duszpasterskie w parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła: modlimy się z wiernymi, opiekujemy się parafialnymi wspólnotami, głosimy kazania, udzielamy sakramentów. Pamiętam rok 1987, gdy franciszkanie po 155 latach wrócili do Torunia na Podgórz. Byłem wtedy jako neoprezbiter w pierwszym składzie toruńskiej wspólnoty. Ludzie wyobrażali sobie nas jako zamkniętych za murami mnichów. Ktoś z wiernych później powiedział do mnie: „A jednak bracia są tacy normalni”. Odpowiedziałem: „Staramy się jak możemy!” (śmiech). Co jeszcze na co dzień robimy? Bracia katechizują w szkole. Prowadzimy od kilku lat Wyższą Szkołę Filologii Hebrajskiej, a od niedawna Franciszkańskie Liceum Ogólnokształcące i Technikum o profilu organizator reklamy. Jeden z nas jest kapelanem w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym powadzonym przez siostry serafitki. Opiekujemy się na co dzień ubogimi. W jadłodajni, która znajduje się w naszym klasztorze, każdego dnia ciepły posiłek otrzymuje ok. 50 osób. Prowadzimy Świetlicę Opiekuńczo-Wychowawczą dla dzieci. W prowadzeniu tych dzieł pomagają nam członkowie Parafialnego Zespołu Caritas oraz wolontariusze. W parafii obecne są także franciszkańskie wspólnoty dla świeckich: Franciszkański Zakon Świeckich – dla dorosłych, Franciszkański Ruch Apostolski – dla młodzieży, Rycerze Świętego Franciszka – dla dzieci. W naszym charyzmacie szczególne miejsce zajmuje kult Eucharystii oraz cześć do Matki Bożej Niepokalanej. Dlatego w naszym kościele ma miejsce całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu oraz żywy jest kult Matki Bożej Podgórskiej Niepokalanej.

– Parafia przygotowuje się do uroczystości koronacji wizerunku Matki Bożej.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

– Tak. Uroczystość odbędzie się 22 sierpnia 2015 r. Będzie ona wyrazem miłości do Niepokalanej przez wieki rozwijanej w tym kościele. Ponad 200 lat temu dobudowano w naszym kościele kaplicę i umieszczono w niej obraz Matki Bożej Niepokalanej. Dzięki trosce i sumienności pracujących tu wcześniej franciszkanów, a potem po kasacie Zakonu, także duszpasterzy diecezjalnych, mamy wiele informacji dotyczących rozwoju kultu. Odnaleźliśmy księgi, w których m.in. ks. prał. Józef Batkowski (był proboszczem na Podgórzu 30 lat) zapisywał prośby i podziękowania do Matki Bożej Podgórskiej. Dzisiaj zauważamy, że szczególne łaski otrzymują tutaj rodziny modlące się o wiarę, miłość i zgodę, jak również małżonkowie modlący się o dar potomstwa.

– Jak będą wyglądały przygotowania do koronacji?

Reklama

– W sobotę 6 grudnia rozpoczynamy w naszym kościele nowennę jako przygotowanie do koronacji obrazu Matki Bożej Podgórskiej. Potrwa ona do sierpnia przyszłego roku i będzie odprawiana zawsze w pierwszą sobotę miesiąca. Zapraszamy wiernych Torunia i całej diecezji do wspólnej modlitwy za rodziny oraz do uczestnictwa w uroczystości koronacji. Przygotowanie przypada w szczególnym roku. Papież Franciszek ogłosił Rok Życia Konsekrowanego. Jest to okazja, by połączyć te dwa wydarzenia, i trwając na modlitwie przygotowującej do koronacji, dzielić się również radością naszego powołania. Ten czas to szansa na przybliżenie naszego charyzmatu szczególnie ludziom młodym. Zapraszamy, jak co roku, do franciszkańskiego kościoła na Podgórzu na rodzinne adoracje przy żłóbku. Może uda się przygotować koncert kolęd? Planujemy także dni otwarte dla młodzieży męskiej, by przybliżyć im nasze życie zakonne.

– Co nowego może wnieść koronacja wizerunku Niepokalanej w życie parafii i diecezji?

– Naszym pragnieniem jest, by to miejsce stało się sanktuarium wspierającym rodziny. Stąd tytuł Matki Bożej Podgórskiej – Niepokalana Królowa Rodzin. Chcemy, by było to miejsce modlitwy za rodziny i duszpasterstwa związanego z rodzinami. Powstają róże różańcowe rodziców modlących się za swoje dzieci. Prowadzimy poradnictwo rodzinne oraz odbywają się bezpłatne konsultacje prawne dla rodzin. Opieką duchową i materialną otaczamy rodziny ubogie nie tylko z okazji świąt. Zależy nam, by pomóc przygotowywać się z wiarą do przyjęcia sakramentu małżeństwa. A więcej pomysłów na służenie przy sanktuarium dla dobra małżeństw i rodzin podpowie nam na pewno nasza Podgórska Pani i Królowa.

Nowenna przygotowująca do koronacji obrazu Matki Bożej Podgórskiej Niepokalanej Królowej Rodzin rozpocznie się 6 grudnia Mszą św. o godz. 12 i będzie odprawiana do sierpnia 2015 r. w każdą pierwszą sobotę miesiąca. Koronacja odbędzie się 22 sierpnia 2015 r. Szczegółowe informacje o nabożeństwach ku czci Matki Bożej Podgórskiej na stronie: www.franciszkaniewtoruniu.net

Drodzy Bracia i Siostry! W Rzymie na Awentynie znajduje się opactwo benedyktyńskie św. Anzelma. Jako siedziba Instytutu Studiów Wyższych oraz opactwa prymasa benedyktynów skonfederowanych, stanowi ono miejsce, które łączy w sobie modlitwę, naukę i zarządzanie, czyli te trzy płaszczyzny aktywności, które cechują życie Świętego, któremu opactwo jest dedykowane: Anzelmowi z Aosty, którego 900. rocznica śmierci przypada w tym roku. Liczne inicjatywy, podjęte zwłaszcza przez diecezję Aosty z okazji tej rocznicy, ukazały zainteresowanie, które nadal budzi ten średniowieczny myśliciel. Jest on znany również jako Anzelm z Bec i Anzelm z Canterbury, ponieważ związany był w tymi miastami. Kim jest ta osobistość, z którą trzy miejsca, oddalone od siebie i znajdujące się w trzech różnych krajach - we Włoszech, we Francji i w Anglii - czują się szczególnie związane? To mnich o intensywnym życiu duchowym, znakomity wychowawca młodzieży, teolog o niezwykłych zdolnościach spekulatywnych, mądry zarządca i niezłomny obrońca „libertas Ecclesiae” - wolności Kościoła. Anzelm jest jedną z wybitnych osobowości średniowiecza, potrafił połączyć wszystkie te przymioty dzięki głębokiemu doświadczeniu mistycznemu, które zawsze kierowało jego myślą i działalnością. Św. Anzelm urodził się w 1033 r. (lub na początku 1034 r.) w Aoście jako pierworodny syn znamienitej rodziny. Jego ojciec był człowiekiem szorstkim, oddającym się rozkoszom życia i trwoniącym swój majątek; matka zaś to kobieta szlachetnych obyczajów i głębokiej pobożności (por. Eadmero, „Vita s. Anselmi”, PL 159, col. 49). To matka zajęła się wczesną humanistyczną i religijną formacją syna, którego następnie powierzyła benedyktynom z przeoratu w Aoście. Anzelm, który jako dziecko - jak opowiada jego biograf - wyobrażał sobie, że dobry Bóg zamieszkuje wysokie, ośnieżone szczyty Alp, miał pewnej nocy sen, że wysłano go do tego wspaniałego królestwa samego Boga, który długo i serdecznie z nim rozmawiał, po czym poczęstował go „śnieżnobiałym chlebem” (tamże, col. 51). Sen ten pozostawił w nim przekonanie, że został powołany do wypełnienia szczytnej misji. Gdy miał piętnaście lat, poprosił o przyjęcie do Zakonu Benedyktynów, ojciec jednak całą swoją władzą sprzeciwił się temu i nie ustąpił nawet wtedy, gdy ciężko chory syn, czując, że koniec jest bliski, błagał o zakonny habit jako ostatnią pociechę. Anzelm powrócił do zdrowia, a potem, po przedwczesnej śmierci matki, przeżywał czas moralnego zagubienia: zaniedbał naukę i porwany ziemską namiętnością, stał się głuchy na napomnienia Boga. Porzucił dom i zaczął włóczęgę po Francji w poszukiwaniu nowych przeżyć. Trzy lata później, gdy dotarł do Normandii, udał się do opactwa Benedyktynów w Bec, przyciągnięty sławą Lanfranka z Pawii, przeora klasztoru. Było to dla niego spotkanie opatrznościowe i decydujące o dalszym jego życiu. Anzelm z zapałem podjął studia pod kierunkiem Lanfranka i w krótkim czasie stał się nie tylko ulubionym uczniem, ale również powiernikiem mistrza. Zapłonęło w nim na nowo jego powołanie zakonne i - po starannym rozważeniu - w wieku 27 lat wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie. Asceza i studium otworzyły przed nim nowe horyzonty, pozwalając mu odkryć na nowo, i to w znacznie większym stopniu, tę zażyłość z Bogiem, jaką miał jeszcze jako dziecko. Gdy w 1063 r. Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm, po trzech zaledwie latach życia monastycznego, mianowany został przeorem klasztoru w Bec i mistrzem klauzurowej szkoły, wykazując się zdolnościami wychowawczymi. Nie lubił metod autorytarnych, porównywał młodych ludzi do małych roślin, które rosną lepiej, kiedy nie są zamknięte w pomieszczeniach, i pozostawiał im „zdrową” swobodę. Był bardzo wymagający wobec samego siebie i wobec innych, gdy chodziło o przestrzeganie wymogów życia monastycznego, lecz zamiast narzucać dyscyplinę, stosował perswazję. Po śmierci opata Erluina, założyciela opactwa w Bec, w lutym 1079 r. Anzelm wybrany został jednogłośnie na jego następcę. Tymczasem wielu mnichów wezwano do Canterbury, by zanieść braciom zza kanału La Manche odnowę, jaka dokonywała się na kontynencie. To dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem do tego stopnia, że Lanfrank z Pawii, opat Caen, został nowym arcybiskupem Canterbury i poprosił Anzelma o pozostanie z nim na jakiś czas, aby uczyć mnichów i pomóc mu w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wspólnota kościelna po najeździe Normanów. Pobyt Anzelma okazał się bardzo owocny, zaskarbił on sobie sympatię i szacunek tak, iż po śmierci Lanfranka wybrano go na jego następcę na stolicy arcybiskupiej w Canterbury. Sakrę biskupią przyjął uroczyście w grudniu 1093 r. Anzelm przystąpił od razu energicznie do walki o wolność Kościoła, odważnie domagając się niezależności władzy duchowej od władzy doczesnej. Bronił Kościoła przed bezprawną ingerencją władz politycznych, przede wszystkim królów Wilhelma Rudego i Henryka I, zachętę i poparcie znajdując u papieża, któremu okazywał zawsze śmiałe i serdeczne oddanie. Wierność tę przypłacił w 1103 r. nawet goryczą wygnania ze swej stolicy w Canterbury. Dopiero w 1106 r., gdy król Henryk I wyrzekł się roszczeń udzielania kościelnej inwestytury oraz ściągania podatków kościelnych i konfiskaty mienia Kościoła, Anzelm mógł powrócić do Anglii, radośnie witany przez duchowieństwo i lud. Tak szczęśliwie zakończyła się walka, jaką stoczył orężem wytrwałości, dumy i dobroci. Ten Święty Arcybiskup, który budził wokół siebie podziw, gdziekolwiek się udał, ostatnie lata swego życia poświęcił przede wszystkim moralnej formacji duchowieństwa i intelektualnym badaniom zagadnień teologicznych. Zmarł 21 kwietnia 1109 r., słuchając słów Ewangelii czytanej tego dnia podczas Mszy św.: „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole” (Łk 22, 28-30). W ten sposób spełnił się sen o tej tajemniczej uczcie, który w dzieciństwie miał na samym początku swej drogi duchowej. Jezus, który zaprosił go, by siadł przy Jego stole, przyjął św. Anzelma po śmierci do wiecznego królestwa Ojca. „Błagam Cię, Boże, obym mógł Cię poznać, obym Cię kochał, bym mógł się Tobą radować. A jeżeli nie mogę w całej pełni w tym życiu, niech przynajmniej stale postępuję naprzód, aż nadejdzie to w pełni” („Proslogion”, rozdz. 14). Modlitwa ta pozwala zrozumieć mistyczną duszę tego wielkiego Świętego okresu średniowiecza, twórcy teologii scholastycznej, któremu tradycja chrześcijańska przyznała tytuł „Doctor Magnificus”, ponieważ żywił gorące pragnienie zgłębiania tajemnic Bożych, z pełną świadomością jednak, że droga poszukiwania Boga nigdy się nie kończy, przynajmniej na tej ziemi. Jasność i logiczny rygoryzm jego myśli zawsze miały na celu „wzniesienie duszy do kontemplacji Boga” (tamże, „Proemium”). Stwierdził on wyraźnie, że ten, kto chce uprawiać teologię, nie może liczyć jedynie na swą inteligencję, ale musi pielęgnować jednocześnie głębokie przeżywanie wiary. Działalność teologa, według św. Anzelma, rozwija się więc w trzech etapach: wiara - bezinteresowny dar od Boga, który należy przyjąć z pokorą; doświadczenie - które polega na wcieleniu słowa Bożego we własnym codziennym życiu; wreszcie prawdziwe poznanie - które nigdy nie jest owocem ascetycznego rozumowania, lecz kontemplatywną intuicją. Jak najbardziej aktualne pozostają także dziś w tej materii, dla zdrowych badań teologicznych i dla każdego, kto chciałby zgłębić prawdę wiary, jego słynne słowa: „Nie próbuję, Panie, przeniknąć Twojej głębi, gdyż w żadnym razie nie przyrównuję do niej mego intelektu; pragnę jednak, przynajmniej do pewnego stopnia, zrozumieć Twoją prawdę, w którą wierzy i którą kocha moje serce. Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał” (tamże, 1). Drodzy Bracia i Siostry, miłość do prawdy i nieustanne pragnienie Boga, które naznaczyły całe życie św. Anzelma, niech będą dla każdego chrześcijanina bodźcem do niezmordowanego poszukiwania coraz głębszej jedności z Chrystusem - Drogą, Prawdą i Życiem. Oprócz tego gorliwość, pełen odwagi zapał, który wyróżniał jego pasterską działalność i który przysporzył mu czasem niezrozumienia, goryczy, a nawet wygnania, niech będzie zachętą dla pasterzy, osób konsekrowanych i wszystkich wiernych, by kochać Kościół Chrystusowy, modlić się, pracować i cierpieć dla niego, nie porzucając go nigdy ani nie zdradzając. Niechaj wyjedna nam tę łaskę Dziewica Matka Boża, do której św. Anzelm żywił czułe i synowskie nabożeństwo. „Maryjo, Ciebie serce moje chce miłować - pisze św. Anzelm - Ciebie język mój pragnie żarliwie sławić”.