Problematyką marszu ideologii gender przez instytucje zajęła się Marguerite A. Peeters, która zainteresowała się tematem zagrożeń rodziny w perspektywie polityki globalistów w czasie XVIII Kongresu Rodzin w Warszawie w 1994 r. Później uczestniczyła w Kairze w Konferencji Ludnościowej ONZ. Zauważyła wówczas, że skompromitowana ideologia marksizmu-leninizmu zostanie zastąpiona przez nową, ateistyczną, wyreżyserowaną przez twórców rewolucji kulturalnej Zachodu, którzy swoją wizję społeczeństwa będą chcieli narzucić całemu światu. To właśnie w tym czasie powstał serwis informacyjny, którego celem było śledzenie zmian w organizacjach międzynarodowych – Interactive Information Services (IIS). Przewidziano, że zmiany kulturowe i polityczne będą miały zasięg nie regionalny czy kontynentalny, ale światowy, globalny. Kolejne konferencje ONZ dobitnie o tym świadczyły. Marguerite Peeters uznała, że dzisiaj, gdy rewolucja już się dokonała, ważna jest edukacja. Pisze raporty, książki, artykuły, wykłada i jeździ po świecie, udostępniając wyniki swoich badań. Jej najnowsze książki: „Polityka globalistów przeciwko rodzinie” i „Gender – światowa norma polityczna i kulturowa” analizują zaangażowanie przedstawicieli finansowego i rządowego lobby na rzecz globalizacji zachodniego indywidualizmu, destrukcyjnych stylów życia i sekularyzacji. Ich celem było gloryfikowanie indywidualizmu, samowystarczalności, dobrobytu, zdrowia czy przyjemności kosztem wspólnoty, rodziny, świętości, bezinteresowności i poświęcenia, które były podstawą chrześcijańskiej zachodniej cywilizacji.
Marguerite Peeters jest dyrektorem Instytutu Dialogu Międzykulturowego z siedzibą w Brukseli, konsultorem Papieskiej Rady ds. Kultury, visiting professor Uniwersytetu Urbaniana w Rzymie. Zajmuje się analizą dokumentów ONZ pod kątem powszechności używania takich terminów, jak „płeć kulturowa” (gender), płeć fizyczna (sex), „orientacja seksualna”, „tożsamość płciowa”, analizuje także Konstytucję Europejską w kontekście postmodernizmu i globalnej etyki oraz inne dokumenty Unii Europejskiej, dowodząc, że ideolodzy gender w marszu przez światowe instytucje ustanawiają nowe prawo, obowiązującą wszystkich normę polityczną i kulturową.
W Ułan Bator, stolicy Mongolii, odbywa się szczyt COP17 Konwencji Narodów Zjednoczonych, poświęcony walce z pustynnieniem. Około 81 proc. terytorium tego azjatyckiego kraju jest zagrożone w związku ze zmianami klimatu i eksploatacją górniczą. Pomoc mieszkańcom niesie m.in. wspólnota mongolskiego Kościoła katolickiego.
Lokalne inicjatywy, w tym projekty Kościoła katolickiego i miejscowej Caritas, koncentrują się na zalesianiu i szkoleniach rolniczych, aby przeciwdziałać degradacji gleby. O. Ernesto Viscardi ze zgromadzenia Misjonarzy Matki Bożej Pocieszenia, który przez dwadzieścia lat pracował w Mongolii, potwierdza i opisuje zjawisko, które staje się coraz poważniejszym kryzysem: Mongolia, ogromna kraina stepów i koczowniczych pasterzy, zmienia się pod wpływem zmian klimatycznych oraz modelu rozwoju gospodarczego silnie opartego na eksploatacji zasobów mineralnych.
W Tesalonice wybuchł eschatologiczny niepokój: ktoś głosił - powołując się na proroctwo, na ustne nauczanie, a nawet na „list rzekomo od nas” - że dzień Pański już nastał. Wzmianka o fałszywym liście jest cenna: pokazuje, że autorytet apostolski próbowano podrabiać już za życia apostołów, i tłumaczy, dlaczego list kończy się własnoręcznym pozdrowieniem Pawła jako „znakiem w każdym liście” (3,17). Wspólnota rozgorączkowana bliskością końca łatwo porzuca trzeźwość - i pracę, jak pokaże rozdział trzeci. Apostoł nie podsyca emocji; studzi je: „niech was w żaden sposób nikt nie zwodzi”. Zanim nadejdzie dzień Pański, musi przyjść odstępstwo i objawić się „człowiek grzechu, syn zatracenia”. Język jest apokaliptyczny i czerpie z Daniela - z figury władcy, który „wywyższy się ponad wszystko” (por. Dn 11,36). Nie służy on zaspokajaniu ciekawości kalendarzowej, lecz czujności: zło potrafi przybrać religijną maskę i zasiąść tam, gdzie należy się cześć Bogu. Lekcjonarz pomija dalsze, najciemniejsze wersety i prowadzi od razu do tego, co pewne. A pewne jest powołanie: „wezwał was przez nasze głoszenie Ewangelii, abyście dostąpili chwały Pana naszego Jezusa Chrystusa”. Stąd podwójny imperatyw: „stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji” (paradoseis) - przekazu otrzymanego „przez mowę i przez list”. To jedno z biblijnych źródeł teologii Tradycji: Ewangelia żyje w Kościele, zanim i obok tego, jak zostaje spisana. Zakończenie jest modlitwą o pociechę wieczną i utwierdzenie „w wszelkim czynie i dobrej mowie” - Jan Chryzostom trafnie odczytywał tę równowagę: czujność wobec fałszu i spokojna stałość w tym, co Kościół otrzymał od początku, są dwiema stronami tej samej trzeźwości.
Od odpowiedzi na pytanie, kim jest dla mnie Jezus, zależy prawdziwe szczęście człowieka – przekonywał ks. Rafał Masztalerz podczas Mszy świętej 23 sierpnia w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.
Eucharystii transmitowanej przez TVP przewodniczył proboszcz parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Różance. Była to kolejna sierpniowa liturgia sprawowana w łagiewnickim sanktuarium przez kapłana diecezji świdnickiej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
