Z Watykanu

Wizyta w rzymskiej parafii

Papież odwiedził żywą szopkę

Ojciec Święty 6 stycznia br. odwiedził parafię św. Alfonsa Marii Liguoriego na północnych peryferiach Rzymu, gdzie został zaproszony, aby zobaczyć żywą szopkę. – Rozpocznijmy ten rok z Jezusem. Choć kończy się Boże Narodzenie, On pozostaje z nami i zwycięża zło. I módlmy się, módlmy się za wszystkich, przede wszystkim za dzieci, które się urodzą, a także za dziadków, którzy są mądrością. Tymi słowami papież Franciszek zwrócił się do mieszkańców rzymskiej parafii. W szopce, którą tworzyło ponad 200 osób, a także żywe zwierzęta, odtworzono typowe dla epoki Jezusa warsztaty rzemieślnicze. Papież zatrzymał się przed każdym warsztatem, z każdym porozmawiał. Wziął na ramiona żywego baranka.

Audiencja Generalna

Nowy cykl katechez papieskich: o sakramentach

Refleksją nad sakramentem chrztu św. rozpoczął papież Franciszek 8 stycznia br. nowy cykl katechez, poświęcony sakramentom. Ojciec Święty przypomniał, że chrzest jest sakramentem, na którym budowana jest nasza wiara i który wszczepia nas jako żywe członki w Chrystusa i Jego Kościół. Należy on wraz z Eucharystią i bierzmowaniem do tzw. wtajemniczenia chrześcijańskiego, stanowiącego jak gdyby jedno wielkie wydarzenie sakramentalne upodabniające nas do Pana i czyni nas żywym znakiem Jego obecności i Jego miłości.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Modlitwa „Anioł Pański”

Niebo otwarte

Reklama

Podczas modlitwy „Anioł Pański” 12 stycznia br. papież Franciszek powiedział, że każde rodzące się dziecko jest darem radości i nadziei, a każde dziecko, które zostaje ochrzczone, jest cudem wiary i świętem dla rodziny Bożej.

Ojciec Święty, nawiązując do Ewangelii z Niedzieli Chrztu Pańskiego oraz słów z liturgii powtarzanych w okresie Adwentu: „Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił”, zaznaczył, że „jeśli niebiosa pozostają zamknięte, to perspektywa w tym życiu doczesnym jest ciemna, bez nadziei”. – W dniu chrztu Chrystusa kontemplujemy niebo otwarte. Ukazanie się Syna Bożego na ziemi oznacza początek wielkiego czasu miłosierdzia, po tym jak grzech zamknął niebiosa, wznosząc jakby przeszkodę między człowiekiem a jego Stwórcą – mówił Ojciec Święty.

Tego dnia rano Ojciec Święty ochrzcił w Kaplicy Sykstyńskiej 32 dzieci. Przypomniał, że rodzice i chrzestni mają obowiązek przekazać wiarę swoim dzieciom. To największe dziedzictwo, które mogą im przekazać. Media zwróciły uwagę, że wśród nich było dziecko, którego rodzice nie mają ślubu kościelnego.

Konsystorz – 22 lutego 2014

Pierwsi kardynałowie papieża franciszka

W niedzielę 12 stycznia na zakończenie modlitwy „Anioł Pański” Ojciec Święty ogłosił 16 nowych kardynałów poniżej 80. roku życia z 12 państw. Wymienił ponadto 3 hierarchów powyżej 80. roku życia, czyli bez prawa głosu na konklawe. Wśród nowych nominatów są kardynałowie z Kurii Rzymskiej, z Europy, Ameryki Łacińskiej, Afryki, Azji oraz z Kanady.

Reklama

Nowymi kardynałami w Kurii Rzymskiej zostali: abp Pietro Parolin – sekretarz stanu, abp Beniamino Stella – prefekt Kongregacji ds. Duchowieństwa, abp Gerhard Müller – prefekt Kongregacji Nauki Wiary; abp Lorenzo Baldisseri – sekretarz generalny Synodu Biskupów. Ponadto z Europy kardynałami zostali ogłoszeni: abp Vincent Nichols z Westminsteru i abp Gualtiero Bassetti z Perugii. Z Ameryki Łacińskiej kardynałami zostali: abp Mario Poli – następca kard. Jorge M. Bergoglio w Buenos Aires, abp Ricardo Ezzati z Santiago del Chile, abp Orani João Tempesta z Rio de Janeiro, abp Leopoldo José Brenes Solórzano z Managui oraz bp Chibly Langlois – pierwszy kardynał z Haiti. Afryka będzie miała dwóch nowych kardynałów. Są to: abp Philippe Ouédraogo z Ouagadougu (Burkina Faso) oraz abp Jean-Pierre Kutwa z Abidżanu (Wybrzeże Kości Słoniowej). Z Azji kardynałami zostali ogłoszeni: abp Andrew Yeom Soo-jung z Seulu (Korea Południowa) i abp Orlando Beltran Quevedo OMI (Filipiny).

Nowi kardynałowie liczący powyżej 80 lat to hierarchowie zasłużeni dla Stolicy Apostolskiej: 98-letni abp Loris Capovilla – były sekretarz papieża Jana XXIII, abp Fernando Sebastián Aguilar z Pamplony oraz abp Kelvin Edward Felix z Castries.

W ten sposób od 22 lutego br. liczba kardynałów elektorów, czyli mających prawo wyboru papieża, wyniesie 122, a całe Kolegium Kardynalskie będzie liczyć 218 członków.

Papież Franciszek do Polaków

Serdeczne pozdrowienie kieruję do Polaków. Dziękując wam za wszystkie życzenia bożonarodzeniowe, jakie wraz z modlitwą nadesłaliście mi z Polski i ze wszystkich stron świata, z serca je odwzajemniam i proszę nowo narodzonego Pana o Jego błogosławieństwo dla was i dla waszych rodzin. Niech Jego łaska stale wam towarzyszy!

Audiencja generalna, 8 stycznia 2014 r.

* * *

Dziecię Jezus objawia czułość nieskończonej miłości, z jaką Bóg obejmuje każdego z nas.
Wpis papieża Franciszka na Twitterze

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.